ZOOT ALLURES


orginal cover

the cover as it should be...
 
FZ: guitars, bass, synth, vocals, director of recreational activities
Terry Bozzio: drums

with:
Davey Moire: (bg-) vocals (1, 9)
Andre Lewis: organ (2), bg vocal (5, 9)
Roy Estrada: bass (2), bg vocal (4, 5, 9)
Napoleon Murphy Brock: sax, vocal (2)
Ruth Underwood: synth (4, 6), marimba (6, 8)
Donnie Vliet: harmonica (4, 5)
Ruben Ladron de Guevera: bg vocal (5)
Dave Parlato: bass (8)
Lu Ann Neil: harp (8)
Sharkie Barker: bg vocal (9)
Gail Zappa: screams and torture (3)

1. Wind Up Workin' in a Gas Station
  2. Black Napkins*
  3. The Torture Never Stops
  4. Ms. Pinky
  5. Find Her Finer
  6. Friendly Little Finger
7.  Wonderful Wino
8. Zoot Allures
9.  Disco Boy

* recorded live in Osaka, Japan, feb. 1976
Record released: october 1976


Merkwaardig genoeg staan op de hoes en de publiciteitsfoto's bij Zoot Allures twee musici die niet op de cd meedoen:
Eddie Jobson en Patrick O'' Hearn.
Waarom gekozen is voor deze cover is niet duidelijk. Misschien vanwege de jeugdige uitstraling van de anderen?
Zut Alors is een franse uitroep vergelijkbaar met ''shit" hier. De titel is een verbastering daarvan. Eigenlijk zou dit een dubbel-elpee moeten zijn met een andere naam: The Night of the Iron Sausage". Maar om onbekende redenen werd het een enkele plaat. Deze Zoot is in feite een Zappa-solo-plaat, waarbij hij op alle nummers wordt bijgestaan door drummer Terry Bozzio. Op de andere tracks draven diverse muzikanten op, waarbij bijzonder is de komst van Roy en Donnie (Zappa was de enige persoon die hem Donnie mocht noemen). Daarnaast horen we sessie-  en andere muzikanten. Ruben kennen we al van de periode na Cruisin' and Dave Parlato van de tijd rondom de Wazoo. Een merkwaardig allegaartje aan mensen, maar ingezet op de manier zoals het Zappa op dat moment het best uitkwam. In die zin een afspiegeling van zijn werk op dat moment. Meest opmerkelijk is het orgastisch optreden van Gail in The Torture, maar zij wordt verder niet genoemd. Te privé misschien? Er zit een zekere parallel tussen dit nummer en de zogenaamd pornografische track die Zappa ooit in Studio Z maakte op verzoek van - naar later bleek - een undercover agent. Het bracht hem in het gevang en dat leverde weer talrijke verhalen, maar ook stukken muziek op. Dit nummer heeft er wel iets van weg, alleen keek anno 1976 daar nauwelijks iemand van op. "Als je niet deugt of niet wil leren kun je altijd nog als pompbediende werken", dat is min of meer de strekking van Wind Up. Gas Stations komen regelmatig voor, luister maar naar Lumpy Gravy. De zwarte servetten zijn gewoon te mooi gevouwen. De allereerste versie staat op de besnorde cd FZ Plays FZ. Daar vinden we ook een tweede - lange - versie van Zoot Allures. Ontroerend mooie soli. The Torture was eerst een wat vriendelijkere versie en heette toen "Why Doesn't Someone Get Him a Pepsi". Him is Donnie Vliet die altijd zijn moeder Sue riep om een Pepsi (ook toen hij al volwassen was....). Diezelfde Don zong dit nummer in eerste instantie, maar dat  werd niet goed genoeg bevonden. Uiteindelijk kwam het niet terecht op Bongo Fury, maar veel later op You Can't Do That on Stage Anymore, vol. 4. De verschillen zijn groot, blues versus camp, zoiets. Ms. Pinky is een 'lonely person device', oftewel een opblaasbare sexpop. De echte Ms. Pinky is gekocht in Amsterdam en was daarna live on stage te bewonderen. Find her Finer geeft de boodschap mee dat je beter niet te slim kan zijn of doen om een meisje te kunnen versieren. En met dat niveau komen bij de Disco Boy; een prachtige afsluiter: ge/ver-liefd  worden, maar niet vergeten de roos (goed zichtbaar onder de black lights) van je schouders te kloppen. Het maakt allemaal niet uit, als je haar maar goed zit! Met deze cd zit het wel goed, hij is wat ondergewaardeerd en dat is niet terecht, het is in Zappa catalogus een waardevol item!
 © tekst 2010 Paul Lemmens