THE MAN FROM UTOPIA



   1. Cocaine Decisions
   2. Sex
   3. Tink Walks Amok (instrumental)
   4. The Radio is Broken
   5. We Are Not Alone (instrumental)
   6. The Dangerous Kitchen
   7. The Man from Utopia meets Mary Lou (medley)
   8. Stick Together

   9. The Jazz Discharge Party Hats
 10. Luigi and the Wise Guys
 11. Moggio (instrumental)


zappa met liberatore

Frank Zappa: guitar, vocals, ARP 2600, Linn Drum Machine
Steve Vai: impossible guitar parts (Strat & acoustic)
Ray White: rhythm guitar, vocals
Tommy Mars: keyboards
Bobby Martin: keyboards, sax, vocals
Ed Mann: percussion
Scott Thunes: bass
Arthur  'Tink' Barrow: bass, micro-bass, keyboards, guitar
Chad Wackerman: drums
Vinnie Colaiuta: drums (6 & 9)
Roy Estrada: pachuco falsettos etc.
Ike Willis: bionic baritone
Bob Harris: boy soprano
Craig "Twister" Steward: harmonica
Dick Fegy: mandolin
Marty Krystall: saxophones


ranxerox tanino liberatore

Bekende tekenaar/illustrator Tanino Liberatore maakte de hoes. Tanino is vooral bekend geworden door zijn stripfiguur 'ranxerox'. Zijn tekenstijl met overdreven spierballen en veel geweld en sex past natuurlijk uitstekend bij een plaat als deze. De hoes beeld een aantal gebeurtenissen uit van de Italiaanse tour van 1982, beschreven in YCDTOSA 5. Veel gedoe met bedwelmende seringen, irritante steekvliegen en een rel eindigend met een polite-optreden en traangas.
Net als voorganger Ship Arriving Too Late is The Man from Utopia een wisselende en wederom niet erg toegankelijke plaat. Ook vergelijkbaar is de opbouw; niet alles komt uit dezelfde periode, oude en de meest recente bands worden 'gemengd'. Qua thematiek biedt Utopia weinig nieuws: drugs, sex en nostalgie. Anno 1983 is het niet echt schokkend meer een liedje Sex te noemen. Tink (de bijnaam van Arthur Barrow) maakt amok? Ik vind het behoorlijk saai met voorspelbare en weinig originele baspatronen. Wel interessant zijn de dingen die op de achtergrond gebeuren in de percussie-sectie. De radio is echt stuk, de vocalen klinken saai en uitgerekt, verveeld is misschien een beter woord. Het zogenaamde sprechgesang was bij Zappa begin jaren tachtig behoorlijk populair, met erg magere resultaten. Muzikaal is The Radio aantrekkelijker. We zijn niet alleen met Marty Krystall. Geinig opvullertje, maar ook dit heeft weinig om het lijf, we kennen Zappa's structuren inmiddels. Ska hoort daar nu ook bij. De gevaarlijke keuken is vreselijk leuk zowel muzikaal als tekstueel. Dan is het weer tijd voor een nostalgische liedje en heuse meezinger. Afwisselend is het allemaal wel. Nu gaan we weer naar de vakbond (herinner je nog even Chunga's Revenge en het commentaar daar op de vakbond in Would You Go All the Way). De nieuwe versie komt ook enigszins verveeld over, zo van moet ik dat nu weer zingen? The Jazz etc. heeft opnieuwe spraakzang met uitstekende begeleiding van Steve Vai. Aardig als experiment, maar om vaak naar te luisteren? Nee! Luigi - doowop folks - lag nog op de plank en mocht pas bij de latere cd-versie meedoen. Hier echt a-capella (zonder instrumenten) uitgevoerd. Goed, maar nog niet af. Afsluiter is Moggio en dat is eindelijk het hoogtepunt van de plaat. Dat geintje haalt Zappa vaker uit. Prima muziekstuk en goed uitgevoerd. Het blijft meteen hangen en is na alle omzwervingen van de liedjes hiervoor een echte verademing. Al met al niet een van de sterkste Zappa-platen!
        

   tekst 2010 Paul Lemmens
pics ZFT