TINSELTOWN REBELLION

 

This album is dedicated to all our friends who have attended our concerts year after year, all over the world, without whose support these performances would not have been possible. thanks for coming to the show, hope you enjoyed it... see you at the next one.

Frank Zappa: lead guitar & vocals
Ike Willis: rhythm guitar & vocals
Ray White: rhythm guitar & vocals
Steve Vai: rhythm guitar & vocals
Warren Cucurullo: rhythm guitar & vocals
Denny Walley: slide guitar & vocals
Tommy Mars: keyboards & vocals
Peter Wolf: keyboards
Bob Harris: keyboards, trumpet & high vocals
Ed Mann: percussion
Arthur Barrow: bass & vocals
Vinnie Colaiuta: drums
and also
Patrick O'Hearn: bass on Dance Contest
David Logeman: drums on Fine Girl and first half of Easy Meat
  1. Fine Girl
  2. Easy Meat
  3. For the Young Sophisticate
  4. Love of My Life
  5. I Ain't Got No Heart
  6. Panty Rap
  7. Tell Me You Love Me
  8. Now You See It- Now You Don't
  9. Dance Contest
10. The Blue Light
11. Tinseltown Rebellion
12. Pick Me, I'm Clean
13. Bamboozled by Love
14. Brown Shoes Don't Make It
15. Peaches III

Fine Girls is a studio recording. All others are live recordings

Tinseltown Rebellion is een gitaargedomineerde semi-live plaat. Als je de de disc afspeelt lijkt het alsof je naar een-en-hetzelfde concert luistert, maar bestudering van de bijsluiter levert een heel ander beeld op. Fine Girl is een studio-opname, met name bedoeld voor de conservatieve radiostations om een 'gewoon' liedje te spelen zodat iedereen weet dat deze plaat er is. De rest van de tracks is live, maar samengesteld uit verschillende concerten uit verschillende plaatsen. Een beetje een 'hoe bouw ik mijn ideale liveplaat' bouwdoos dus. Live-opnamen genoeg bij Zappa en na het succes van Sheik Yerbouti, waarbij hetzelfde procedé gevolgd werd, blijkt dat ook voor Tinseltown uitstekend te werken.
Tinseltown (gedoeld wordt op Hollywood) is zonder meer een sterke plaat te noemen. Fine Girl is een gezellige meezinger, waarna de zaken serieuzer worden met Easy Meat. Vooral het tussenstuk voor - low budget orchestra - ofwel - kijk wij spelen klassiek compleet met dirigeerstokje - is een echt Zappawerk. Opmerkelijk is het groot aantal tracks met 'oude successen': Love of my Life, I Ain't Got no Heart, Tell Me you Love Me (in een waanzinnige uitvoering), Brown Shoes (klinkt zelfs redelijk authentiek door deze band) en Peaches en Regalia. Tussendoor krijgen we nieuw werk en enkele gitaarsolo's. Op dit gefingeerde concert is Zappa als host op dreef, hij spreekt, legt en nodigt uit, organiseert een bijna uit de hand lopende audience participation en vraagt om dames-ondergoed, groot of klein, maakt niet uit en vertelt en passant een voodoo-anecdote. De verzameling is voor kunstenares Emily James die er een quilt (lappendeken) van zou maken. Ik heb dat verhaal altijd met enige argwaan gevolgd, maar op een bepaald moment werd duidelijk dat het hier serious business was, "really- trust me", sprak Zappa live al. Het resultaat is hier beneden te zien. Er wordt op de plaat gestrooid met Italiaanse produkten als pizza's en de dingen die er niet op horen en Italiaanse musici in Peaches. Prachtig gedaan. The Blue Light valt op of uit door het zogenaamde 'sprechgesang', maar op latere platen werd die aanpak verder uitgewerkt (Man from Utopia), dus dit was een soort oefening. De band is tijdens alle concerten in vorm, het was dan ook een van de sterkere bands met Zappa's beste drummer allertijden Vinnie Colaiuta (Zappa's eigen visie), maar ook Tommy Mars die met zijn prachtige vocoderwerk (soort zang vervormd door synthesizers) een duidelijk stempel op het geluid drukt. Tel daarbij de sterke vocalisten en gitaristen (Steve Vai) en voila, een topband. Nog steeds vind ik het gek om naar een samenraapsel van concerten te luisteren, het klinkt namelijk als een opname van één avond. Het is dus een prachtige plaat, met overigens een schitterende, typische hoes van Cal Schenkel. Die was eigenlijk bedoeld voor de nooit verschenen doos "Crush all Boxes". Waarom Zappa linkshandig werd weet bijna niemand. Prachtige plaat dus met enige rebellie in een notendop!

 

Emily James (r) with her panty quilt, details below
  © tekst 2010 Paul Lemmens
quilt
pictures taken in a Denver art gallery,1983 © Chris Warot
other pics
© ZFT