Flat Earth Society & Mauro Pawlowski
Hommage aan de heer Zappa – Don't worry, Frank is dead anyway.
De muziek van Flat Earth Society omschrijven is nutteloos werk, maar het is duidelijk dat Frank op een naburige planeet woonde, intergalactische afstanden in acht genomen. Onder de noemer 'Terms of Embarrassment' brengt Flat Earth Society, featuring de heidense gitaargoden Pierre Vervloesem en Mauro Pawlowski, hommage aan de heer Zappa. Verwacht geen covers maar een concert waarbij de vertrouwde snor in het graf nog eens kan gaan glimmen. Een avond met voornamelijk vers materiaal, gênante momenten, nieuwe stukken als 'Me Standard, You Poor' en 'Apes, Apps & Spies', te lange gitaarsolo's, strakke opzwepende collectieve passages en toch ook wat Zappa-mutaties. En voor wie hiermee in de problemen zou komen: don't worry, Frank is dead anyway.
(tekst van de website van FES)

1. Me Standard, You Poor
2. Random Riffs
3. Take Your Clothes Off When You Dance
4. Abracadabra
5. Solitude
6. Ahmad & Juan
7. City Of Tiny Lites

Mauro Pawlowski: guitar, vocals
Pierre Vervloesem: guitar
Peter Vandenberghe: Piano, Keyboards
Gregory Van Seghbroeck: Euphonium
Benjamin Boutreur; Alto Saxophone
Peter Verdonck: Baritone Saxophone
Bruno Vansina: Baritone Saxophone, Flute
Peter Vermeersch: Bass Clarinet
Tom Wouters: Bass Clarinet, Vibraphone
Michel Mast: Tenor Saxophone
Marc Meeuwissen, Stefaan Blancke: trombone
Bart Maris, Luc Van Lieshout, Sam Vloemans: trumpet
Berlinde Deman: tuba
Kristof Roseeuw: Double Bass
Teun Verbruggen: drums

HOMAGE TO ZAPPA OR NOT, HE'S DEAD ANYWAY

Recorded live in 2014

cd te koop en meer info hier:
hier dus!
De Platte Aarde Club brengt ons een setje om in verlegenheid gebracht te worden. Sowieso geeft de website van Flat Earth Society al aan dat het een club is met onbetrouwbare muziek en die Zappa is toch al dood, dus wat maakt het uit. Op het hoesje sprint het woord ‘ass’, ezel, billen, achterwerk, er door de typografie uit. Dit is dus een album met onverwachte ‘twists & turns’.
Flat Earth Society heeft al menig plaatje uitgebracht, maar deze is opgedragen aan onze eigen held, vandaar een recensie hier.
‘Me Standard, you Poor’, een werk van Peter Vermeersch is een filmisch bigband nummer, met enkele ‘hooks’ die Metallica niet zouden misstaan. Waan je een beetje in Hollywood, die een dansje richting het einde en verzin je eigen film erbij. De held van dit nummer is de drummer, dat rijmt niet alleen, maar dat is Teun Verbruggen.
‘Random Riffs’ is als he Groot Dictee der Nederlandse taal. Het is één grote collage van bekende Zappa ‘tunes’. En zoals we weten zijn onze zuiderburen beter in het dictee. Leuke track ook voor verjaardagsfeestjes, wie wint?
‘Take Your Clothes of When You Dance’ is natuurlijk een Zappa-compositie die we kennen van We’re Only in it for the Money. Deze uitvoering is een kruising tussen late-night-jazz en camp-porno. De zanger, Mauro Pawlowski, zingt het wat lijzig, misschien wel iets te serieus en trakteert ons op een Santana-achtige gitaarsolo.
‘Abracadabra’ is geschreven door Pierre Vervloesem. Het zou zo een Zappa-werkstuk kunnen zijn. Lekker afwisselend en verrassend daarmee. Mooie gitaarsolo ook.
‘Solitude’ is een stuk muziek dat Zappa schreef voor zijn vrouw Gail. Hij heeft het zelf nooit uitgebracht, maar zo af en toe duikt het op, bijvoorbeeld bij Ed Palermo. Wat je ervan moet denken weet ik niet: ‘Jij bracht mij eenzaamheid en het wordt tijd dat ik je wat waardering geef…”. Zo komt er nog meer, maar ondertussen legde heer Z. het aan met elke dame die hij tegenkwam en bracht Gail daarmee in feite eenzaamheid. De werkelijkheid gespiegeld aangeboden. Het liedje is niet bepaald een herkenbaar Zappa-nummer, het zou door god-weet-wie-allemaal geschreven kunnen zijn.
Wie ‘Ahmad & Juan’ zijn weet Peter Vermeersch, want hij schreef het langste stuk van deze cd. Het begint in een Parijs café, maar de setting verandert al snel richting Thelonious Monk en/of Gil Evans. U mag het zeggen. Prachtig, sfeervol werk. Voor mij het hoogtepunt van deze cd.
F.E.S. sluit af met de bekende Zappahit (smile): ‘City of Tiny Lights’. Allemaal meezingen natuurlijk. Het stuk wordt in strakke Zappa-jas gespeeld en idem gezongen. De zang blijft wat achter bij het origineel, die is een stuk overtuigender. De gitaarsolo blijkt een duo, waarvan de tweede het meest interessant is, lees ‘avontuurlijk’. Voor allebei de gitaristen geldt dat de baritonsax die volgt meer ‘spanning’ brengt. Dank Peter Verdonck (?).
Aan het eind komt nog een konijn uit de hoge hoed en rijdt Lucky Luke op Jolly Jumper de horizon tegemoet. Probeer het maar niet te begrijpen, maar het is wel leuk.
Terms of Embarrasment is een afwisselende, prachtige cd met voldoende Zappa-gerelateerde ode’s. In verlegenheid zijn we niet gebracht, eerder aangenaam verrast, want het eigen werk springt er voor mij toch uit.  Dat zegt genoeg over de kwaliteit van de Flat Earth Society.

p.s. de links aangekondigde 'Apes, Apps & Spies' staat niet op de cd. Misschien door de te lange gitaarsolo?
dutch text 2018 Paul Lemmens © pics FES