SHEIK YERBOUTI






 




1. I Have Been in You
2. Flakes
3. Borken Hearts are for Assholes
4. I'm So Cute
5. Jones Crusher
6. What Ever Happened to all the Fun in the World
7. Rat Tomago
8. Wait a Minute
9. Bobby Brown Goes Down
10. Rubber Shirt
11. The Sheik Yerbouti Tango
12. Baby Snakes
13. Trying to Grow a Chin
14. City of Tiny Lights
15. Dancin' Fool
16. Jewish Princess
17. Wild Love
18. Yo' Mama



Originally released march 1979


Frank Zappa
: lead guitars, vocals
Adrian Belew: rhythm guitar, vocals


Tommy
Mars: keyboards, vocals
Peter Wolf: keyboards, butter
Patrick O'Hearn: bass, vocals
Terry Bozzio: drums
Ed Mann: percussion, vocals
David Ocker: clarinet on Wild Love
Davey Moire: background vocals
Andre Lewis: background  vocals
Napoleon Murphy Brock: background  vocals
Randy Thornton: background  vocals






Daar zaten we dan in Ahoy in afwachting van wat komen ging, we hadden alles verwacht, maar niet dit. De show die avond bestond bijna alleen uit nummers van Sheik Yerbouti, een plaat die we tot dan nog niet gezien of gehoord hadden. Verbijsterd, opgewonden, tevreden en verbaasd verlieten we Ahoy en raakte ik nog spontaan aan de slag als posterverkoper. Sheik Yerbouti zou een tijd later uitkomen op een voor Zappa nieuw label (CBS) en was de eerste na een te lange stilte. Dat Zappa ondertussen gewoon verder gegaan was moesten wij hier maar raden en dat de Sheik bij uitkomen al meer dan een jaar oud was, wisten wij veel. In Ahoy hoorden we een compleet nieuwe band en maakten we een nieuwe Zappa mee; hij dirigeerde, zong en speelde alleen nog gitaar bij solo's. Weinig show, maar een - lang - concert, waarbij de nummers bijna zonder uitzondering in elkaar overliepen. Punkmuziek was op dat moment populair, net als disco en daar kwam Zappa met de Sheik die beide muziekstijlen op de korrel nam. De agressiviteit van punk zat duidelijk in zijn muziek, net als de bijna achteloze eenvoud van disco. De plaat, waarvan de titel afgeleid leek van KC and the Sunshine Band's Shake Shake Your Booty, klonk verrassend helder. Dat had te maken met alweer een nieuwe geluidstechnische verbetering in het opnameprocedé. Veel, heel veel, stukken waren opgenomen in London, Hammersmith-Odeon in ' 77-' 78 en in de studio voorzien van overdubs, lots of overdubs. Andere stukken waren in het kader van xenochrony op/over andere stukken geplakt, de solo van de een over een ritme van een ander, Rubber Shirt is daar het beste voorbeeld van. De baspartij is van een stuk uit Goteborg, Zweden 1974 en is geplakt over een tape met een muziekstuk uit de studio dat daar al lag. De interactie vond nooit in het echt plaats. Eenzelfde benadering was er voor Yo' Mama. Eigenlijk is Sheik Yerbouti een live-album en daar is niets mis mee, want live is het muziekspel vaak spontaner en wat alerter. Veel tracks gaan over Zappa's nieuwe spotpunt: Amerikaanse seks en de hypocriete wijze waarmee er wordt omgegaan. En passant schopt hij wat heilige huisjes omver en krijgt hij een conservatieve Joodse organisatie (B'nai B'rith) over zich vanwege de Jewish Princess. Dat er nog meer religies een veeg uit de pan krijgen valt die club niet op. De dansende gek is Zappa zelf, na zijn val van het podium is een been iets korter dan het andere, vandaar. Bobby Brown doet het vooral goed in Duitsland en Noorwegen, al zal dat niet zijn vanwege de tekst. Meerdere teksten gaan over het bizarre fenomeen dat in deze tijd in Amerika zijn kop opsteekt; verklaren dat je homo bent om een betere maatschappelijke positie te krijgen. Gitaargod Peter Frampton krijgt er nog even van langs in de eerste track. Later legde Zappa on stage uit dat hij het niet begreep dat iemand dat kon zingen; te horen op You Can't Do That On Stage Anymore, vol Sex (=6, nr. 17). Sheik Yerbouti is in zekere - ruime - zin vergelijkbaar met Uncle Meat, veel livewerk, intermezzi, instrumentale en gecompliceerde stukken, afgewisseld met sing-a-longs. Dat was tot nu niet meer op deze wijze gedaan, maar zou wel vaker gaan gebeuren.
Nog altijd is Sheik Yerbouti een van mijn favorieten, er staat eigenlijk geen zwak stuk op, alleen zijn sommigen nog beter (dank George Orwell), bijvoorbeeld de oude plaatkant 4: Wild Love, gevolgd door Yo' Mama. Rillingen!
Dan nog dit: die Sheik aankleding? Indertijd, april 1979, werd de Sjah van Perzië verdreven uit zijn land en zocht opvang in de USA. Het nieuwe land, een Islamitische republiek, werd Iran genoemd. De Sjah kwam echter de VS niet in en kreeg uiteindelijk asiel in Egypte. Wereldwijd was er ophef, reden voor Zappa zichzelf in stijl te presenteren.
 © tekst 2010 Paul Lemmens