ONE SIZE FITS ALL



  1.  Inca Roads
  2. Can't Afford No Shoes
  3. Sofa #1
  4. Po-Jama People
  5. Florentine Pogen
  6. Evelyn, A Modified Dog
  7. San Ber'dino
  8. Andy
  9. Sofa #2



The basic tracks for Inca Roads and Florentine Pogen were recorded live at KCET TV, L.A. during the production of our TV-special. The guitar solo in Inca Roads was recorded live during our 1974 concert in Helsinki, Finland.
This album was produced between December 1974 en April 1975, simultaneously with our next album, coming soon.

One Size Fits All, een kreet uit de mode-industrie; voor sommigen te klein, voor anderen te groot en voor een klein deel precies passend. Je zult maar geluk hebben. Ik had indertijd (1975) grote moeite met dit album. De reden, ik vond het te commercieel. Inca Roads ging dan nog, Florentine en beide Sofa's (Size One Fits All) ook, Evelyn vond ik prachtig en dan was het echt op. De rest? Vreselijk! Populaire meezingers, gemaakt om populair te blijven (na succesen als Apostrophe' en Roxy). Waar was de humor? Waar was het vakmanschap? Nee, dit was allemaal ietsje te. Tot mijn stomme verbazing werd nu juist deze plaat populair in mijn vrienden- en kennissenkring. Ik snapte dat niet. "Deze is niet echt hoor", riep ik dan zonder enig resultaat.
Knap vond ik dat FZ een solo uit een concert plakte op een ander nummer. Later bleek dat Xenochrony te worden genoemd. Nog weer later was dat ongeveer de standaard in Zappa's werk en nog weer vele, vele jaren later konden we de solo horen zoals die ooit in het echt was voorgekomen (You Can't Do That On Stage, vol. 2 - ja? The Helsinki Concert). Inca Roads is nog steeds prachtig en neemt een hoge vlucht door George Duke's spel en zang. Vernuftig nummertje. Dat je anno 2010 nog steeds geen bruine schoenen kan kopen, ach... Het blijft een niemandalletje. Sofa is wat verloren geraakt. Live werd het een populair liedje dat vaak King Kong-achtige lengtes kreeg. Grappig was weer dat Zappa dat nummer jaren eerder onder de naam DIVAN in allerlei plaatsen van passende tekst voorzag. In Rotterdam werd dat in 1971 (!) "Geef mij wat vloerbedekking onder deze vieze vette, zwevende sofa", gezongen in het Nederlands, jawel!
Florentine Pogen werd bij vele toekomstige bands een terugkerend nummer. Nog steeds komt het wat 'vermoeid' op mij over. Misschien een zekere traagheid in het intro? Evelien, de gemodificeerde hond. Ik vond het meteen prachtig en heb de tekst proberen te vertalen. Dat lukt natuurlijk nooit, wat wil je met zo'n hond. Maar schik had ik er wel mee. San Andy. gezongen door Johnny Watson. Fijn hoor, maar wat bedoelde Zappa hier nu mee? Meezingen. leuk doen, soulvolle liedjes maken? Dat kon hij, dat wist ik al van de nachtsensatie. Dit zat er echter naast en dat vind ik nog steeds. Na alle jaren heb ik nog steeds moeite met deze plaat. Zal wel de ingesleten negatieve (dialectis?) nostalgie zijn, maar in praktijk draai ik OSFA bijna nooit. Tsja, deze maat past mij nu net niet, maar gelukkig anderen wel.
Overigens de hoes is prachtig, urenlang sterrenkijkplezier.

p.s. en iedereen wist gewoon dat Bloodshot Rollin' Red Zappa's oude jeugdvriend Donny Vliet was, toch? Die draafde weer op op Bongo Fury en toen was de vriendschap echt over.... Maar die Donny was dan ook geen gemakkelijke.

FZ: lead guitar, vocals 4, 5, 9, bg vocals
George
Duke: all keyboards & synthesizers, lead vocals on 1-8-9, bg vocals
Napoleon Murphy Brock: flute, sax, lead vocals on 5, 8, bg vocals
Chester Thompson: drums, gorilla victim
Tom Fowler: bass (when left hand is not broken)
James "Bird Legs" Youman: bass on 2
Ruth Underwood: vibes, marimba, all percussion
Johnny "Guitar" Watson: flambe vocals on 7, 8
Bloodshot Rollin' Red (= Captain Beefheart): harmonica when present

tekst 2010 Paul Lemmens
  lp/cover bij Zappa family