LONDON SYMPHONY ORCHESTRA



 

  Frank Zappa: composer, arranger
  Kent Nagano: conductor
  David Ocker: solo clarinet
  Chad Wackerman: drumset
  Ed Mann: featured percussionist
  with
  The London Symphony Orchestra
  Ashley Arbuckle: concert master & improvised violin solo on Pedro

 
 


   1. Bob in Dacron - 2 movements
   2. Sad Jane - 2 movements
   3. Mo'n Herb's Vacation - 3 movements
   4. Envelopes
   5. Pedro's Dowry
   6. Bogus Pomp
   7. Strictly Genteel


ashley arbuckle


david ocker

chad wackerman

ed mann

Al vanaf zijn jeugd wilde Zappa graag muziek schrijven voor een symfonie orkest. Hij deed dat regelmatig en voerde die stukken ook uit, maar eigenlijk nooit naar zijn zin. De professionaliteit die hij van zijn bandleden verwachtte, verwachtte hij ook van orkestleden. Dat viel tegen, orkestleden bleken vaak gewone ambtenaren te zijn of de financiŽn kwamen vaak niet rond. Er zijn nogal wat orkestproblemen geweest bij Zappa. Lees zijn boek over het hoe en waarom, ook Nederland komt er niet goed vanaf in dat opzicht. Zappa 'gebruikte' zijn rockin teenage combo om met het verdiende geld 'serieuze' muziek te maken. Een eerste neerslag vinden op Lumpy Gravy, een tweede op 200 Motels, vervolgens op Orchestral Favorites en in januari 1983 werd het dus tijd om eindelijk dan eens echt goede opnamen te maken. Het LSO stond en staat goed bekend als het gaat om klassieke muziek, maar staan ook open voor andere muziekstijlen. De nog jonge, maar uitstekende dirigent Kent Nagano, was bereid de baton te hanteren. En toch ging het hier ook mis. De musici schrokken van de ingewikkelde partituren en konden dus niet even lui hun partijen spelen. Er moest opgelet worden en daar had niet iedereen zin in. Bob (ooit 'Wool' genaamd) kent daarom wellicht een wat rommelig verloop. Sad Jane heeft wat dissonante noten. Tussendoor hoor je papier ritselen (zet je koptelefoon maar op). Mo'n Herb's Vacation is 'opgedragen' aan Mo Ostin van Warner Bros en Herb Cohen, Zappa's voormalig manager. Beide heren zorgden voor grote financiŽle problemen bij Zappa. Het nummer was eigenlijk bedoeld voor solo klarinet. David Ocker wiens salaris niet meer verhoogd kon worden bij deze gelegenheid nam wel genoegen met een stuk dat voor hem geschreven werd. Al schrijvende werd het een stuk voor klarinet en orkest. Envelopes kennen we van de Witch die verdronk, maar dan in band-uitvoering. Ik moet zeggen dat die uitvoering niets onderdoet voor deze klassieke broer. Integendeel zelfs. De teen combo speelt met veel meer verve en dynamiek. Pedro's Dowry heeft zeker wortels in 200 Motels net als Strictly Genteel. Prachtig stuk met heel duidelijk invloeden - zeker op slagwerk - van VarŤse. Bogus Pomp is een parodie op allerlei filmmuziek en eigenlijk al ontstaan eind jaren zestig. Zowel Pedro, Bogus als Strictly zijn ook te vinden op Orchestral Favorites. Eerlijk is eerlijk, de versie van het LSO is dan toch beter, misschien ook vanwege de opname, want dit was Zappa's eerste digitale opname. Hij was er snel bij omdat hij toen al inzag dat de compact disc het ging maken. Digitale opnames horen daarbij. Overigens was dit niet zijn eerste compact disc, die eer was weggelegd voor een vergelijkbaar project: The Perfect Stranger met Pierre Boulez.
De eerste lp-uitgave met het LSO bestond uit de grijze hoes (boven)  met daarop LSO - part 1. Op de plaat waren te vinden Sad Jane, Pedro, Envelopes en Mo'N Herb. De vormgeving is heel bewust sober gehouden om in klassieke stijl te blijven. Zappa wilde met dit project echt scoren in de klassieke wereld en kon daarbij geen hoes gebruiken in de normale Zappa-stijl. Zijn opzet werkte, na de release van de plaat kreeg hij tal van verzoeken om stukken te schrijven, die hij overigens allemaal naast zich neerlegde. Volume twee was alweer wat losser, op de originele lp stond de afbeelding (in kleur) van Zappa met de kat, nou niet echt een hoes voor klassieke muziek. Maar aan de andere kant, er zijn wat vreemde hoezen in die sector op de markt gebracht...
Volume twee kwam pas een behoorlijke tijd later uit. Indertijd een groot raadsel, maar inmiddels in volle glorie ontsluierd. Voor de opnamen van Bogus Pomp  ging de trompetsectie even naar de kroeg aan de overkant en was te laat terug. Daarna was de opnametijd te kort om alles goed op tape te krijgen. Bogus werd door Zappa teruggebracht van 11 naar 7 minuten en telde maar liefst 50 edits (Zappa is altijd goed in de vermelding van dit soort feiten), om het nummer goed te krijgen. Strictly Genteel is zo slecht gespeeld - Zappa's maatstaven - dat het nummer aan het eind weggedraaid werd. Dat geldt als een schande in de klassieke muziekwereld en zou je kunnen zien als Zappa's Revenge!
Met deze klassieke dubbel-cd zet Zappa inderdaad een grote stap richting de klassieke hoek. Fijn voor hem, maar wat ik zelf altijd jammer heb gevonden is dat we wel erg vaak dezelfde stukken te horen kregen. Bogus Pomp is een feite een soort soundtrack van 200 Motels en ook al uitgebracht op de eerder genoemde Orchestral Favorites. Is er niets anders dan bij iemand die dag en nacht muziek maakt? Toen niet, dat was wel duidelijk, later zou hij met zijn nieuwe helse machine, de Synclavier, snel met meer en ook andere stukken komen. De eerste set op de volgende klassieke plaat met Boulez dus (zie daar).
LSO maakte in ieder geval duidelijk dat er met Zappa op breder gebied rekening gehouden moest worden. De kroon op dat werk zou pas tien jaar later komen, toen het Ensemble Modern onder de noemer The Yellow Shark, Zappa's muziek bezielend ten uitvoer bracht. Dat was later, nu dan maar weer een rockplaatje tussendoor....
tekst © 2010 Paul Lemmens
 pics © ZFT