Little Dots

Little Dots is the sequel to 2005's Imaginary Diseases. It features additional hand-picked selections from the Maestro himself of the 10-piece 'Petit Wazoo' tour of late 1972. Although FZ worked on this material during different time periods throughout the 70s and 80s, nothing was ever officially released. Now we get the chance to hear more from this horn-driven ensemble, featuring mammoth improvisations and unreleased compositions.

Tracks:
1. Cosmik Debris
2. Little Dots (Part 1 & 2)
3. Rollo - Includes: Rollo/The Rollo Interior Area/Rollo Goes Out
4. Kansas City Shuffle
5. 'Columbia, S.C.' (Part 1 &2)

Band:
FZ: guitar
Tony Duran: slide guitar
Gary Barone: trumpet
Earle Dumler: oboe, sarrusophone
Malcolm McNabb: tuba, horns
Tom Malone: trumpet, brass
Bruce Fowler: trombone
Glenn Ferris: trombone, horns
Dave Parlato: bass
Jim Gordon: drums
Maury Baker: drums, steel drum (5)



Tony Duran (rechts) tijdens Petit Wazoo concert



Little Kids...
Little Dots hoort bij Imaginairy Diseases als de snor bij de sik. Dat feit wordt nog eens benadrukt door de vormgeving van het onpraktische, goedkope hoesje. In de bijsluiter wordt een aantal feiten opgerakeld, maar met het stijgen der jaren neemt de kennis af. Dat is ook een gegeven. Dus moeten we Malcolm McNabb even corrigeren, want de Houtrusthallen lagen toen toch echt niet in Rotterdam, maar in The Hague. Het verhaal van the murderous drummer boy (hands with a hammer?) is natuurlijk wel bijzonder, net als dat van diens plaatsvervanger Maury Baker; toen drummer in Tim Buckley’s band. De muziek, nog door Zappa zelf geselecteerd, varieert in kwaliteit – various reels – en dat is vooral te horen in de drumset. Soms lijkt het of die op karton speelt, jeweetwelman, die oude waspoedertrommels. De cd begint met Cosmik Debris en Zappa rapt in de stijl van Downtown Talent Scout én met de nodige humor in intonatie. Dave Parlato en Jim Gordon mogen zich uitleven in een boogie, maar pas nadat wat complexe kleine noten door het orkest(je) gekraakt zijn. Zappa doet een gitaarduit in het boogiezakje. Mooie solo. Jammer dat de indeling van de tracks op de cover niet overeenstemt met die van de cd-speler. Moet je weer je hoofd erbij houden. De boogie –deel 2 van Little Dots – begint met een Wazoo-achtige solo van Tony Duran. De band kleurt hun klangfarben netjes binnen de lijntjes in. Onze Downtown Talent Scout draaft weer op om Rollo uit te voeren. In Rollo horen we enkele (nu) bekende geluiden langskomen (St. Alphonso, Zomby Woof). De vraag of Rollo nu echt het slot is van The Eskimo Suite wordt hiermee niet beantwoord; het stuk lijkt meer en meer op zichzelf te staan. De blazers vallen hier en daar wat weg en de drums hebben last van een phaser-achtig geluid. In alle geweld duikt er plotseling een faun met dwarsfluit op; heel bijzonder. De Petit Wazoo band (Zappa dus) hield van shuffles. De Kansas City Shuffle is er ook zo een. Lekker losgaan op een eenvoudig thema, dat willen alle musici toch? Zappa is er niet vies van en grijpt zelfs naar zijn wahwah-pedaal en biedt ons opnieuw een goede, beetje Hot Rats-achtige solo. In Columbia S.C. zijn twee leden van de band, waaronder de drummer, vijf minuten voor het begin van de show opgepakt door de lokale politie wegens ‘some of those bad boys habbits’. Tsja, wat moet je dan? Je vraagt de drummer van de band uit je voorprogramma maar. Maury Baker in dit geval wilde wel, maar ja, al die thema’s etc. Dus vroeg Zappa maar aan het publiek of het hun wat uitmaakte of ze iets verzonnen. Dat maakte natuurlijk geen moer uit, want Zappa verzon al jaren dingen op dat podium en juist daarvoor kwam het volk, toch? Blues of Jazz of ‘None of the Above?’ De band zet in met bas, steeldrums en hobo. Niet een alledaagse variant van een blues- of jazzthema. Die steeldrums voegen wel een extra dimensie toe moet ik zeggen. Iedereen in het orkest blaast een partijtje mee en voor je het weet zitten we al in het tweede, filmische deel. Zappa speelt een voor hem subtiele én ingetogen solo, de beste van deze set. Ooit werd er een opmerking gemaakt dat Zappa een Grote Componist in Hollywood had kunnen worden, tenminste als hij filmthema’s was blijven schrijven. Nu was hij ook groot, maar ver daarbuiten, maar dat filmische – al dan niet voor je oren – zit er bij hem flink in. Duran mag ook nog even, daarna is de film bijna afgelopen. Prachtig eind én prachtige aanvulling op het gelukkig alsmaar uitdijende oeuvre. Ondanks de wat wisselende geluidskwaliteit en de disbalans on stage zijn de Kleine Puntjes minstens net zo goed als de Denkbeeldige Ziektes. Lekker duo dus!
Paul Lemmens © text 2016