HOT RATS

 



 
   Frank Zappa:
guitar, octave bass, percussion

   Ian Underwood: piano, organus maximus, flute, all clarinets, all saxes
   with
   Captain Beefheart: vocal on Willie the Pimp
   Suger Cane Harris:  violin on Willie the Pimp & the Gumbo Variations
   Jean-Luc Ponty: violin on It Must Be a Camel
   John Guerin: drums on Willie the Pimp, Little Umbrellas, It Must Be a Camel
   Paul Humphrey: drums on Son of Mr. Green Genes & the Gumbo Variations
   Ron Selico: drums on Peaches en Regalia
   Max Bennett: bass on all tracks, except:
   Shuggy Otis: bass on Peaches en Regalia

   Lowell George: Rhythm Guitar

   august through september 1969

   This Movie for Your Ears was produced and directed by Frank Zappa
   dedicated to Dweezil, Bub & Gil
 
suger cane harris jean-luc ponty john guerin paul humphrey ron selico max bennett shuggi otis lowell george
picture olaf klyn

 


    1. Peaches En Regalia
    2. Willie The Pimp
    3. Son Of Mr. Green Genes
    4. Little Umbrellas
    5. The Gumbo Variations
    6. It Must Be A Camel
Hot Rats is na Lumpy Gravy Zappa's tweede soloplaat. Meer tegengesteld aan elkaar kunnen ze bijna niet zijn, Lumpy Gravy als een grote collage, Hot Rats een lange 'blowin' session'. Hot Rats is een van de allereerste jazzrock, rockjazz - nu fusion - platen ooit. Natuurlijk was eind jaren zestig Miles Davis bezig in dezelfde richting, maar uiteindelijk zou zijn Bitches Brew pas iets later uitkomen. Diens voorganger, In a Silent Way, had nog niet dat echte rockritme. In Engeland was Soft Machine in eenzelfde richting bezig, voorbeelden zijn te vinden op Third. Het is min of meer de tijdgeest en de ontwikkelingen van de muziek op dat moment, alleen in het vroege stadium van Hot Rats wist niemand dat van elkaar. In die zin blijft Hot Rats de anderen voor lijkt het nu.
De plaat was in Amerika redelijk succesvol, maar een Engeland een echt succes, nummer 9 in de lp-top 50! Veel mensen in Engeland en Europa leerden Zappa pas kennen door Hot Rats.
De plaat is in feite een duoplaat, Zappa met Ian Underwood als basismusici, aangevuld met uitstekende sessiemuzikanten. Underwood had na zijn toetreden tot the Mothers als snel een functie als Zappa's rechterhand; hij trainde nieuwe muzikanten, schreef partijen uit en hielp met de oefensessies als bandleider. Op de diverse platen komt hij vaker gematigd over, maar live kon Ian behoorlijk scheuren op zijn saxen, dat ging eerder richting Albert Ayler dan richting Mozart.
Hot Rats bestond - zoals gezegd - uit een aantal lange sessies in de studio. Daaruit werden de beste partijen gekozen. Het was voor het eerst dat er een 16-sporen recorder beschikbaar was (the Beatles werkten in Abbey Road nog met 8 sporen) en natuurlijk wist Zappa daar perfect gebruik van te maken. Luister maar eens naar de vele overdubs van Underwood's p
artijen.
Behalve een korte tekst, gezongen door Don van Vliet op Willie the Pimp, is de plaat instrumentaal. Het zijn lange stukken met veel ruimte voor Zappa's gitaarkunst. Dat hij al kon spelen was voor veel fans al duidelijk, maar nu kon iedereen dat horen.
Gitarist Phil Manzanera (bekend van Roxy Music en David Gilmour)verzuchtte eens dat de solo op Willie the Pimp zo moeilijk en zo veel dat hij die niet kon meespelen. En dan weten we dat dit een korte versie is, want er is een langere!
Vioolheld is Don 'Sugercane' Harris met een lange solo op Gumbo.
Jean-Luc Ponty speelt een kort stukje mee in Camel, in ruil daarvoor speelde Zappa een solo mee op Ponty's plaat: King Kong. Dat is een plaat met overwegend Zappa stukken in een jazzy stijl. Aanbevolen!

Bij het overzetten naar cd zijn er vreemde dingen gebeurd met Hot Rats. Nou ja vreemd, Zappa 'rommelde' wel vaker met platen. Zo is er een andere mix gemaakt, zijn er stukjes weg gelaten, heeft Gumbo een intro gekregen en is vier minuten langer geworden, klinkt Little Umbrellas anders door een andere mix van piano en fluit, is er in Son of Mr. Green Genes een maat weg, etc.  Zappa was eigenlijk nooit klaar met zijn werk. Ondanks dat is de cd-versie een prima versie, waarop niet zo veel kritiek kwam als het gerommel met Money en Ruben.
Tijdens de sessies zijn meer nummers opgenomen. De bedoeling was dat er een Hot Rats II zou komen, ach... Sommige tracks kwamen terecht op Chunga's Revenge, zoals Twenty Small Cigars. Chunga's Revenge zelf, the Clap en Transylvania Boogie komen uit een tweede Hot Rats II sessies, maar dan met de nieuwe drummer Aynsley Dunbar. De echte Sharleena zou ook van de partij moeten zijn op HR II, maar zij kwam uiteindelijk pas terecht op The Lost Episodes, net als
Lil' Clanton Shuffle overigens. Andere nummers hebben nooit een cd-release gehaald: Bognor Regis, ook een stuk met vioolsolo van Sugercane Harris en stukken als: Natasha, Bolero in G, Love Will Make You Lose Your Mind, Khaki Sack, Bass & Drum Song en I'm a Rolling Stone....
Een echte Hot Rats II, kwam er uiteindelijk wel: Waka/Jawaka.
Zappa toerde kort met een Hot Rats-band, bestaande uit Ian Underwood, Max Bennett, Sugercane Harris en Aynsley Dunbar. Die band is te horen op een van de eerste bootlegplaten van Zappa gemaakt: For Sharleena.
Hot Rats is een heerlijke plaat en geeft vooral aan hoe muzikaal ruimdenkend Zappa was en dat je hem niet moest onderschatten als gitarist. Het is al lang een van mijn favorieten, niet voor niets komt de sitenaam hiervandaan.
Oh ja, de dame op de infraroodhoes: Christine Frka, alias Miss Christine, Zappa's kindermeisje en lid van de GTO's.
dutch text paul lemmens 2010 / some pics ZFT