EVERYTHING IS HEALING NICELY
  1. Library Card
  2. This Is A Test
  3. Jolly Good Fellow
  4. Roland's Big Event/Strat Vindaloo
  5. Master Ringo
  6. T'Mershi Duween
  7. Nap Time
  8. 9/8 Objects
  9. Naked City
  10. Whitey (Prototype)
  11. Amnerika Goes Home
  12. None Of The Above (Revised & Previsited)
  13. Wonderful Tattoo!




Peter Rundel: violin
Mathias Tacke: violin
Hilary Sturt: viola
Friedemann Dähn: cello
Thomas Fichter: double bass
Dietmar Wiesner: flute
Catherine Milliken: oboe
Roland Diry: clarinet
Wolfgang Stryi: bass clarinet
Veit Scholz: bassoon
Franck Ollu: French horn
Stefan Dohr: French horn
William Formann: trumpet
Michael Gross: trumpet
Uwe Dierksen: trombone
Michael Svoboda: trombone
Daryl Smith: tuba
Hermann Kretzschmar: piano, recitation
Ueli Wiget: piano, harp
Rainer Römer--percussion
Rumi Ogawa-Helferich: percussion
Andreas Böttger: percussion
Detlef Tewes: mandolin
Jürgen Ruck: guitar
with
L. Shankar: violin
FZ: guitar
and also
Claudia Sack: violin on Amnerika Goes Home & None Of The Above
Ellen Wegner: harp on Amnerika Goes Home















Lakshminarayana Shankar

- het prachtige ontwerp op de cover  is van Christopher Mark Brennan
Everything is Healing Nicely - EIHN - is een voorbeschouwing voor het grote werk, The Yellow Shark. Alleen kregen we deze voorbeschouwing pas als toetje, als u begrijpt wat ik bedoel. Op EIHN staan oefeningen en experimenten, veelal niet compleet of af, maar louter en alleen bedoeld om het fingerspitzengefühl te krijgen als het gaat om het uitvoeren van Zappa's muziek door het Ensemble Modern - EM -. Zappa, toen al ernstig ziek, wilde graag zijn klassieke composities goed gespeeld hebben. Het EM kwam op eigen kosten naar Joe's Garage (de studio) en speelde, speelde en speelde nog veel meer. Zappa op zijn beurt bekeek als een heuse wetenschapper de mogelijkheden per individuele muzikant en vooral: trok er meer uit dan er in eerste instantie in leek te zitten. Alle gekheid en humor, meestal niet horend bij een serieus klassiek orkest, werd uitgelokt en ingevoerd. Soms op een bijna Dadaistische wijze, het voorlezen van een bibliotheekpas of de tekst uit een toevallig (?) daar liggend magazine over piercingen is puur Dada. Het voor-lezen op een verbasterd engels-duits deed iedereen plat liggen van de lag. Een alphoorn blazen in een emmer water is ook niet bepaald dagelijks kost, maar het EM doorstond dat allemaal. Moeilijker bleek het geven van solo's. In jazz- en rockbands heel normaal, in een klassieke setting ongeveer het ergste wat er is. "Kom, laat je gaan! Waaah, ik heb geen papier voor me! Laat los! " Ongeveer een klucht voor gevorderden. Maakt niet uit, gitarist Jürgen Ruck bracht het er niet heel slecht van af. Wat brengt ons deze healing nu? Veel klassiek, Dada dus, een EM-test, mengelingen in FZ-stijl van allerlei moderne klassieke componisten maar dan in jazzstijl uitgevoerd..., een stuk voor viool en gitaar uitgevoerd door L. ("ik noem hem 'Larry' aldus Zappa vleiend) en FZ zelf (een van zijn laatste opgenomen solo's die officieel is uitgebracht), meer piercingmuziek, T'Mershi Duween in oost-europese blaasstijl (veel snelle koperblazers), een stuk meditatieve muziek uit het nog verder oosten (Nepal, Bali, nee de alpenweide!), hoketus (dank Louis), het uiteindelijke introstuk van the Yellow Shark concerten (Get Whitey), maar niet op de Shark-cd zelf (een soort onlogische logica),  nog meer hoketus in een prachtige Amnerika (bijna emotionel te noemen), percussie en een nog veel uitgebreidere versie van een wonderlijke tattoo. Ik heb deze cd indertijd om onduidelijke redenen nooit besproken, maar dat moest wel even rechtgezet worden en wel nu. Het is een prachtige groei-cd en daar bedoel ik mee dat EIHN mooier wordt als je die lang laat liggen, net als goede wijn zeg maar. Vervolgens komt de muziek helemaal tot zijn recht. En dat laatste weer doordat je onbelast luistert, juist niet in een haai-perspectief, maar met open blik, oren. Verpakt in rood velours, dat is echter niet meer dan passend voor dit schitterende juweel.



text
© Paul - 2010