|
Op
deze pagina diverse artikelen, stukken, meningen, uitingen en meer Zappania.
Voor de fan die verder wil kijken, denken, lezen dan de standaard cd-collectie.
Het is een bonte verzameling uit de periode 1990-2000. Klik
op een van de afbeeldingen hierboven om direct naar het stuk van je keus te gaan
en laat je verrassen... THE NEGATIVE DIALECTICS OF POODLE PLAY - Ben Watson Leeftijdgenoot
Ben Watson heeft een boek over Frank Zappa geschreven, en wat voor een boek: 597
pagina's en 1 foto. Bizar - om in stijl te blijven - is nog de meest
toepasselijke benaming. Ik dacht dat ik na 26 jaar Zappa luisteren, volgen,
lezen en bestuderen wel iets van zijn ideeën snapte, maar na het (bijna
uit)lezen van dit boek blijkt dus nu dat ik er in al die jaren weinig van
opgestoken heb. Zappa's wereld is - volgens Watson - nog complexer,
waanzinniger, exorbitanter dan ik in mijn wildste fantasieën bedacht zou kunnen
hebben. Negatieve
dialectiek ("een spitsvondige rede en/of bewijsvoering") bekijkt
artistieke uitingen als een inhoudelijke, historische, verzamelde neerslag. In
plaats van het reduceren van artistieke uitingen tot losstaande abstracte ideëen
zoekt negatieve dialectiek het geheel van hun herkomst. Bovenstaande
zinnen geven de rode draad van Watson's boek aan en zijn vooral een (door mij
vertaald) typisch voorbeeld van het taalgebruik. TNDOPP (de afkorting van de
boektitel) is voor Zappanaten die écht alles willen weten (en geloven) over het
ontstaan van Zappa's werk, de 'betekenis' van z'n songteksten, de herkomst van
zijn muziek, politieke en andere meningen en vooral alle verbanden uit FZ's
Conceptual Continuity. In die zin zou deze recensie kort kunnen zijn: TNDOPP
maakt alle andere Zappa-boeken overbodig. Maar... TNDOPP's
ruggegraat wordt gevormd door de chronologische volgorde van Zappa's cd/lp
oeuvre, dat meestal zelfs per track behandeld wordt en in die zin soms meer op
een uitgebreide discografie lijkt met alle opsommingen vandien. Echter worden
vanuit die opsommingen allerlei boeiende uitstapjes gemaakt naar
toekomstige of eerdere releases en/of wordt verwezen naar aanverwante zaken die
op de besproken plek relevant zijn. Dat laatste kan betrekking hebben op de
hoezen, maar ook op filosofische theorieën van Marx, Freud, Adorno, Benjamin;
het boek Finnegans Wake van James Joyce, of boeken van SF-schrijver Philip K.
Dick of alle bekende boeken en tijdschriften over Zappa, waar veelvuldig uit
geciteerd wordt, net als uit het Zappablad Society Pages. Naar al deze zaken
wordt in voetnoten netjes verwezen. In die zin is deze foliant de prima optelsom
der individuele delen en dus ook geheel opgezet volgens de negatieve dialectiek.
Die Watson! Niet
elke track krijgt een boeiende beschrijving, soms blijft het bij het noemen van
een subjectieve beschrijving over de 'mooi-heid' ervan, soms wordt er een track
vergeten (My Guitar Wants To Kill Your Mama van Weasels) en soms zijn er
beschrijvingen waar je van denkt '?'. Het zwaartepunt van FZ's oeuvre ligt
volgens Watson bij de periode na The Grand Wazoo; juist ja, bij al dat gedoe met
poedels (daarom ook de titel van het boek) op Overnite Sensation, Apostrophe,
Roxy en One Size. Een serie die voor de meeste Zappanaten (ik ben geloof ik een
van de uitzonderingen op die regel) nog steeds de aantrekkelijkste is, gezien de
resultaten uit voornamelijk Engels/Amerikaanse polls en soms zelfs de
Nederlandse Black Page, alhoewel ik geloof dat de Nederlandse Zappanaten toch wat anders
(nuchterder?) tegen allerlei Watsonse elementen aankijken. Vaak
maakt Watson zo'n verbluffende uitstapjes en koppelt daar zo'n verbazingwekkende
conclusies aan, dat je gaat denken dat er wel iets van waarheid in moet zitten.
Aan de andere kant denk ik, zeker na het lezen van dít boek: als je maar (ver)
genoeg zoekt vind je altijd wel iets. Tot
nu toe, ik heb het boek nog niet helemaal uit, vind ik het letterlijk een
fantastisch en ook intrigerend boek. Door het taalgebruik en alle kikkersprongen
leest het, vooral na een warme, lange en meestal drukke werkdag, niet altijd
even vlot weg, maar het is zeker een van de meest boeiende boeken ooit over
Zappa en zijn werk geschreven. Ik kom er zeker op terug, dan
met een meer gedetailleerde beschrijving. Het
merkwaardigste tot nu wil ik jullie niet onthouden: Watson stelt aan het begin
dat Zappa's muziek en dus ook zijn ideeën bedoeld zijn voor 'the man in the
street' (Jan Modaal met z'n pet) en schrijft vervolgens een boek waar je toch
wel een hogere, zo niet academische opleiding voor nodig hebt, wil je álles
begrijpen wat hij schrijft en dan ga ik er maar van uit dat de lezer een meer
dan gemiddelde belangstelling en kennis heeft van Zappa's werk. Overigens moet
je met zo'n naam, als je al een boek gaat schijven, natuurlijk wel een boek als
dit schrijven. Want had Sherlock Holmes ook niet een hulpje genaamd Watson, die
eigenlijk alles uitzocht en alle problemen oploste...en had Sherlock Holmes niet
ook een poedel als huisdier? Zo zie je maar, met een beetje speurwerk heb je zo
een aantal conceptual-continuity-clues erbij. Wat een werk moet die Watson gehad
hebben. DEEL
2:
WAS
FRANK ZAPPA EEN KOSMONAUT?
Ha,
ik heb Ben Watson's lijvige poedel-boek uit. De vraag die me sindsdien het meest
bezighoudt is: "Was Frank Zappa een kosmonaut?" Als Watson déze vraag
in zijn boek beantwoord had, was het een perfect boek geweest. Nu blijf ik maar
met die vraag zitten en zal ik hem zelf moeten beantwoorden. Waarom
deze vraag zullen sommigen van jullie je wellicht afvragen. Welnu, ga naar de
bibliotheek, leen én lees het boek 'Waren de Goden Kosmonauten', geschreven
door Erich von Däniken en lees vervolgens Watson's TNDOPP. En, heb ik gelijk of
niet? Voor
degenen die Von Kräzikens (met dank aan Martin Lodewijk) boek niet kunnen
vinden, hier een korte uitleg. In het boek van de goden als kosmonaut 'bewijst'
de auteur aan de hand van allerlei zaken als beeldjes, natuurverschijnselen,
geschreven teksten en elementen uit religies dat sommige goden ruimtewezens
moeten zijn geweest én hij doet dat met veel verve en stelligheid. De
vergelijking met Watson's boek ligt nu voor de hand. Watson draagt de ene
fantastische stelling na de andere aan en staaft dit met bewijzen, waar je, als
je niet heel erg alert blijft, letterlijk instinkt door de stelligheid waarmee
ze geschreven zijn. Ik moet bekennen dat hoe verder ik in het boek kwam, hoe
minder serieus ik Watson's epistel begon te nemen, wat wellicht ook de juiste
grondhouding is voor het lezen ervan; niet voor niets heeft Zappa er zelf
hartelijk om gelachen. Minder
lacherig is dat hoe verder je in het boek komt, hoe belerender en
beknopter het wordt, in die zin dat de korte opsommingen van bv. alle tracks
meer en meer de overhand krijgen. Een en andere wordt weliswaar gevoed door de
YCDTOSA-serie, maar toch; ik had en heb het idee dat de laatste jaren Zappa's
hoogtepunt-jaren waren: de Broadway-cd's, de Yellow Shark en als absolute
bekroning Civilisation Phase III; een nieuwe dimensie in (Zappa)-geluid. Watson
maakt wat dat betreft dezelfde 'fout' als vele andere FZ-auteurs door veel
aandacht te schenken aan de beginfase en de slotfase, toch al gauw de laatse
10-15 jaar, wat af te raffelen. Het gebrek aan humor bewijst hij nog eens door
geen aandacht te schenken aan de cd Does Humor Belong in Music; een reguliere
uitgave, die hij tegenstrijdig genoeg wel opneemt in de discografie, maar er bij
de track-beschrijvingen met geen woord over rapt. En dat is des te merkwaardiger
omdat er zowel nieuwe tracks opstonden als aardige conceptuele continuity-clues. Een
ander nadeel van het boek is dat Watson zich, naar mijn mening, sterk richt op
de tekstuele kant van Zappa, wat wellicht verklaard kan worden door zijn
taalachtergrond, en weinig zinnigs, behalve wat subjectieve bewoordingen, heeft
toe te voegen over de instrumentale kant. Ik meen, in deze zin, ook te mogen
concluderen dat Watson's belangrijkste inspiratiebron bij de rockmuziek ligt en
niet bij contemporaine klassiek. Meestal blijven open-deuren-opmerkingen in die
richting steken bij de conclusie dat stukken 'iets' hebben van Varese, Webern of
Nancarrow. Nou dat wist de gemiddelde Zappanaat natuurlijk nog niet... Is
het dan eigenlijk wel een goed boek? Ja, toch wel. Al was het maar, omdat Watson
meer dan wie ook verbanden in Zappa's werk aanbrengt en door zijn gedurfde
stellingen je opnieuw aanzet tot denken en wellicht tot nieuwe invalshoeken en
bovendien komt met actuele informatie of ideëen van derden, ex-muzikanten bv.
In die zin is dit een goed en zelfs leuk boek. En met het taalgebruik, om daar
nog even op terug te komen, valt het best mee; het begin is pittig,
maar hoe verder je in het boek komt, hoe 'gewoner' het wordt én het is nu ook
weer wat koeler buiten! Na
mijn vertwijfeling kon ik, toen ik het boek eenmaal uit had,
opgelucht concluderen dat ik toch veel meer wist dan ik dacht dan toen ik
halverwege het boek was. Immers, als je alle Watsonse fratsen weglaat hou je
gewoon een goede mix van alle bestaande boeken over en dat is voor mij
natuurlijke dagelijkse (rauw)kost. Jammer
eigenlijk dat ik Watson mijn vraag niet kan voorleggen, ik zou genoeg materiaal
ervoor kunnen aandragen, bv. de raket uit Studio Z, het gebruik van
Space-helmet's bij Captain Glasspack, de song over UFO's (Inca Roads), de tekst
van The Radio is Broken ('The cosmos at large....'), de cover van One Size Fits
All, de stofzuiger als zelfstandig robot-wezen, de ruimtehelm op de cover van
Burnt Weenie Sandwich en zo'n gasmasker-tik komt ook niet alleen door het feit
dat zo'n ding in huis ligt. Sporen zijn er te over, draai zijn cd's maar eens
achterstevoren... Oh, nee, ik krijg ook al Watsonse neigingen, gauw maar weer
eens een eenvoudig boek lezen, over Metafysica in relatie tot de Analytiek en de
Deductie van de Categorieën, of zo. p.s.
suxes met het lezen, wie het boek helemaal uitleest mag zich, wat mij betreft,
met terechte trots vertonen in de poedel-prijs: the one-and-only, unique,
aluminiumfoil-coated TNDOPP-spacehelmet.
A STRICTLY GENTEEL
GENIUS- Dennis Cruikshank Begin september verscheen in ons land twee boekjes/deeltjes: Frank Zappa, A Strictly Genteel Genius, geschreven door ene Ben Cruikshank. Ik moet bekennen dat ik niet goed weet wat ik met deze boekjes aan moet. Op de eerste plaats zien ze er letterlijk niet uit, ze zijn slecht afgewerkt, slecht gekopieerd (gedrukt?) en werkelijk beneden welk peil dan ook is het kraswerk, pardon de illustraties. Ronduit schofterig is de prijs voor deze boekjes. Twijfel genoeg bij voorbaat, maar goed, ik had ze besteld dus eenmaal thuis duik ik er maar eens lekker in. Pats: Ben begint en eindigt met de naam Francis Vincent Zappa. FOUT! De oplettende Zappanaat wéét dat Frank de schurft had aan de naam Francis, blij was dat die uiteindelijk niet bestond en dat gelijk liet corrigeren op o.a. de hoes van Lumpy Gravy. Goed, verder lezen maar. Aiaiai, weer iets dat niet klopt enzovoorts, enzovoorts. De boekjes blijken aan elkaar te hangen van mis-informatie, feiten die half of niet kloppen en met net iets meer zoeken of moet ik zeggen belangstelling veel preciezer/precies weergegeven hadden kunnen worden. Met dit werk etaleert Cruikshank wat mij betreft voornamelijk zijn eigen onkunde op Zappa-gebied en en-passant op zowel rock- als (modern)klassiek-gebied. Of zijn de door Ben vaak aangehaalde Blood, Sweat & Tears en Walter/Wendy Carlos de graadmeters voor Zappamuziek? Ik krijg al lezend door zijn boekjes steeds minder het idee dat hij iets Zappa's muziek snapt. Dat idee had hij zelf ook al, getuige de vele excuses vooraf en op de achterkant: "Relisten to the albums again, remember our tolerance level changes as we age, but the music remains the same." Yes, maar zijn tolerantienivo is wel heel erg afgevlakt. En wat moet ik er nu mee? Enerzijds stel ik het op prijs als iemand blijkbaar zo'n plezier in zijn hobby heeft dat hij dat enthousiasme aan derden wil doorgeven middels een publicatie en dat alles met vermoedelijk de beste bedoelingen. Anderzijds ben ik als de potentieel koper én Zappanaat zeer kritisch (misschien iets té?) en verwacht ik dat iemand zijn huiswerk stukken beter doet. Daarnaast werd ik regelmatig behoorlijk opstandig door de geventileerde meningen van Mr. Cruikshank aangaande Zappa, zijn muziekstukken en muziek in het algemeen. Ik geloof niet dat ik dat in mijn omgeving lang zou kunnen tolereren en dat zegt genoeg. Tijd voor de conclusie dus: leuke, maar veel te dure boekjes voor een Zappanaat net uit het ei, maar ze zijn bij deze door mij gewaarschuwd: geloof niet alles/alles niet wat je leest! Strictly Genteel (what's in a name?) is zeer zeker niet voor gevorderden; of je moet je tolerantie-nivo willen testen.
ELECTRIC DON QUICHOTE - Neil Slaven Het was druk in september, van oudsher dé Zappamaand. Vroeger - ja toen - werd vaak in september de nieuwe Zappaplaat uitgebracht. Ik had dus onlangs bijna een Deja Vu; naast Läther en de twee dubieuze boekjes van Cruikshank verscheen nog een boek over Zappa: Electric Don Quixote. Dit omvangrijke boek beslaat maar liefst 352 pagina's en heeft 12 zwartwit foto's op 4 speciale fotopagina's, dus er is heel wat leesvoer. Met deze elektrische gigant heeft Zappanaat Neil Slaven wat mij betreft (en ook Frits van de Waa, die mij in de Volkskrant alweer voor is met eenzelfde kommentaar - zou hij mijn Alter Ego zijn?) een (het?) standaard Zappaboek uitgebracht. Het boek leest prettig en roept regelmatig prettige herinneringen aan vroeger tijden op. Zappa's leven en werk wordt in feite geschetst middels meningen van o.a. ex-bandleden, maar vooral middels talrijke feiten en citaten (die nu eens echt kloppen - voorzover ik dat na kan gaan natuurlijk), wat het boek een behoorlijk authentiek karakter geeft. Zappa's dood heeft diens periode begrensd, waardoor Slaven makkelijker Zappa's hele leven kon beschrijven en niet zoals de meeste boeken tot-nu-toe voornamelijk de beginperiode. iets dat ik altijd storend gevonden heb, omdat naar mijn mening de latere Zappa-jaren toch de hoogtepunten qua muziek waren. In deze zin is dit dan ook het eerste, evenwichtig beschreven levensverhaal. Ik kan mij dan ook helemaal vinden in de tekst op de achterflap dat dit boek geschreven is met autoriteit, kennis, humor, respect en genegenheid; in feite is Neil Slaven Zappa's Sancho Panza. Als de dingen goed zijn hoef je daar niet zoveel woorden aan vuil te maken, maar het moet wel even gezegd worden, dat is beter voor ons mensen, dus: Electric Don Quixote is een uitstekend boek voor iedereen die regelmatig de neiging heeft tegen muzikale windmolens te vechten.
THE FRANK ZAPPA COMPANION - Richard Kostelanetz Sinds
juni dit jaar is er dit nieuwe FZ-boek uit. Richard Kostelanetz, mij
bekend van zijn John Cage boek, compileerde vier decennia commentaar. Hij noemt
zijn boek dan ook The Frank Zappa Companion en ik ben blij met deze kompaan.
Door de bundeling van artikelen uit diverse tijdperioden en door diverse
personen geschreven krijg je een aardige indruk van FZ's werken. Daarbij vind ik
het prettig dat een aantal artikelen die ik alleen op kladjes of ooit zelf
overgetypt had nu in een boek gebundeld zijn. De knipselaar heeft al heel wat
stukken in zijn/haar plakboeken of in boekvorm: b.v. Miles'(ja die) Mojo
interview uit '94; het Playboy Interview (1993); een stuk uit David Walley's 'No
Commercial Potential'; een stuk van Ben Watson (ja die ook) uit Society Pages
#11, overigens met authentieke lay-out; hét stuk van Václav Havel; Zappa's
complete rechtszaak rond de PRMC (ook in zijn eigen boek); het stuk Guitarist
door Steve Rosen van Guitar Player (gebundeld in de special) en vele anderen
waaronder twee stukken door Nicolas Slonimsky. Mike Fish en Ben Watson verzorgen
een uitgebreid en kritisch CD-review, met m.i. niet altijd terechte kritiek en
William Ruhlmann verzorgt de langste biografie (1996) voor zover de auteur
bekend (44 pag. van dit boek), die goed geschreven is, maar voor de stevige
Zappanaat geen nieuwe gezichtspunten oplevert. Dit handvest heeft een
bibliografie en discografie, slechts één foto (op de voorzijde), is uitgegeven
door Omnibus Press, met als
Ik
moet bekennen dat ik nooit dol geweest ben op bootlegs. Niet van FZ en ook niet
van anderen. Ik heb er wel enkele, zowel op lp, cd als cassette, maar ik merk
dat ik aan legale muziek al meer dan genoeg heb. Al vanaf mijn eerste tapedeck
hoor ik het liefst uitstekend opgenomen muziek. Muziek moet, vind ik, om er voor
de volle 100% van te kunnen genieten, goed klinken; anders ben je zowel als
artiest als luisteraar verkeerd bezig en krijg je een neerwaartse spiraal. Bootlegs
klinken zelden echt goed en daarbij komt nog: geld. De makers/kopieerders
verdienen aan bootlegs ten koste van zowel muzikant als koper. Waar gaat het dan
nog om? Toen
ik las dat FZ bootlegs ging uitbrengen was ik in eerste instantie geinteresseerd
en hoopte dat hij er eigen materiaal voor zou gaan gebruiken. Niet dus. En dat
maakt het niet alleen minder interessant, maar ook wat dubieus, omdat hij op
deze manier de bootlegs waar hij zich eerst tegen verweerde legaliseert. De
enige voordelen daarbij zijn dat hij nu wel zijn centjes krijgt en niet een of
ander obscuur figuur en dat de muziek nu 'legal shit' is, maar er eigenlijk niet
beter door wordt. Met name dit element vind ik belangrijk, want welke criteria
hanteer je als artiest bij het uitbrengen van je muziek? Als dan toch alles uit
moet komen is het nauwelijks nog interessant om je muziek digitaal op te nemen,
te mixen, te bewerken, enz. On-Zappaans als je het mij vraagt. Of het werkt weet ik niet. De mensen die bootlegs sparen hebben de serie waarschijnlijk al en anderen zijn vermoedelijk niet geinteresseerd. Niet doen dus. Beter zou zijn de meest interessante stukken op iets als The Lost Episodes/The Mystery Disc/The Unknown Zappa uit te brengen. Laat ik het samenvatten als ge(z/gr)onde twijfel. Suxes ermee.
SMART WENT CRAZY -
Meridian Arts Ensemble Het Meridian Arts Ensemble (MAE) is een koperblaaskwintet (2x trompet, hoorn, trombone, tuba) en is voor Smart Went Crazy uitgebreid met een drummer/percussionist. De cd bevat 20 tracks, waaronder 5 van Zappa, 1 van Jimi Hendrix, 1 traditioneel Afro/Cubaans stuk en werk door 5 anderen, variërend van modern klassiek tot jazz. Hendrix zonder gitaar klinkt toch nooit zoals het zou moeten zijn, dat geldt voor MAE en ook voor het Kronos (strijk)kwartet. Door beide ensembles leuk gedaan, maar geef mij maar Jimi zelf (of Zappa). Het FZ-oeuvre bestaat uit: Big Swifty, Harry You're A Beast, The Orange County Lumber Truck, T'mershi Duween en Dupree's Paradise; totaal ca. 10 minuten (van de 72.30). FZ heeft zelf het MAE aan het publiek aanbevolen en terecht. De muziek mag er zijn. Big Swifty knalt er in hoog tempo uit en is daardoor meteen een openingsvoltreffer. Alle FZ-stukken worden pittig gespeeld en lopen naadloos in elkaar over. Ondanks het korte tijdsbestek is er ruimte voor een trombonesolo in Big Swifty en trompetsolo in Dupree's Paradise. De rest van de cd heeft een andere klankkleur en weinig of geen slagwerk, maar biedt uitstekende muziek. De opnamen vonden plaats in maart '93 in de Raphaëlpleinkerk in Amsterdam en zijn uitgebracht op (het Nederlandse) Channel Crossings. Zowel cd als boekje zijn uitstekend uitgevoerd.
Een mooie verpakking zit er ook om de cd Zappa's Universe - A Celebration of 25 Years of Frank Zappa's Music. Over de cd zelf heb ik wat gemengde gevoelens. Het klinkt allemaal uitstekend, maar door de wat merkwaardige opzet heb ik vaak het idee dat ik naar een bootleg zit te luisteren. Mijn kritiek richt zich voornamelijk op het niet in elkaar overlopen van de tracks: een track eindigt, een nieuwe nummer wordt ingezet en vervolgens weggedraaid (FADE!). Dat gebeurt te vaak en doet afbreuk aan de cd, maakt nieuwsgierig naar de weggevaagde nummers. Op deze manier kom je niet echt lekker in de muziek en dat is jammer. Deze cd biedt in 68 minuten een weerslag van de twee Universe-dagen in New York, 1991, die in eerste instantie door FZ bijgewoond zouden worden, maar waar zijn ziekte helaas een stokje voor stak. Wel aanwezig waren o.a. Mike Keneally (de grote gangmaker), Scott Thunes, Morgan Agren en Mats Oberg, Steve Vai (2 tracks), Dweezil (1 track - samen met Vai) en Dale Bozzio (introrap); bijgestaan door de a-capella groepen The Persuasions en Rockapella en het Orchestra of Our Time o.l.v. Joel Thome (organisator/arrangeur en samen met FZ uitzoeker van het gespeeld materiaal). De cd telt 14 hele tracks met een aardig (niet het beste) overzicht van FZ's muziek: Elvis, Brown, Jazz D. Part Hats, Inca Roads, Moggio, Nite School, Echidna's Arf, Hungry Freaks, Heavenly Bank, The Meek (beiden a-capella), Waka Jawaka, Sofa (Vai), Dirty Love (Vai/Dweezil) en Hot Plate (intro Dale). Volgens Mike Keneally valt de cd tegen, maar de nummers klinken best goed, alhoewel ik moet opmerken dat de meeste tracks een meer rock-achtig karakter hebben en de puntige FZ gitaarsolo's ontberen. FZ-werk spelen is echter een ondankbare taak; zo zat ik b.v. tijdens de Zappadag niet echt te wachten op The Madmen, die (weliswaar enthousiast) lieten horen hoe je FZ-nummers als blues kunt spelen; "Blues is not dead, it just sounds weird!" De muziek op Zappa's Universe klinkt FZ-getrouwer, maar dan mis je toch weer de precisie van Zappa's uitvoeringen. Hoe dan ook, het is een aardige cd voor erbij, echter meer voor de sfeer en het gebaar dan dat je er nu echt een waardevol document bij hebt. Minder precies is Miles in zijn kort na zijn boek Frank Zappa - In His Own Words verschenen Frank Zappa - A Visual Documentary. Ik verwachtte een boek met veel plaatjes en dat wordt ten dele waargemaakt. De meeste foto's zijn in zwart-wit en voor 90% identiek aan die uit zijn boek In His Own Words. Volgens mij moeten er toch meer onbekende foto's van Zappa/Mothers in omloop zijn. Op zich is het aan aardig boek, met een beknopte geschiedenis en Zappa's activiteiten per jaar/maand (de documentaire), een discografie, compleet met tracks en musici. Het boek eindigt vrij abrupt in juli '92 met de release van YCDTOSA Vol. 6. Eigenlijk is 1991 al het einde van het boek, want behalve enkele releases wordt er na Zappa's Universe (nov. 1991) niets meer toegevoegd. Toch wordt er op de kaft (achterkant) nog melding gemaakt van het Frankfurter Concert (The Yellow Shark), maar daar vind je in het boek merkwaardig genoeg niets meer over terug. Verder wordt het boek naarmate de gebeurtenissen actueler worden onnauwkeuriger. Zo was Frank Zappa i.t.t. wat dit boek meldt, niet in Amsterdam, omdat hij daarvoor te ziek was (blz. 106), terwijl van zijn ziekte in het boek echter pas melding wordt gedaan op de laatste bladzijde (Zappa's Universe). En zo heet RDNZL echt gewoon RDNZL en niet RNDZL (omdat dat nou eenmaal zo (fout) op de cd staat wil dat nog niet zeggen dat het goed is). Door dit soort slordigheden (en er zijn er nog veel meer) krijg ik het gevoel dat Miles misschien wel een Zappa-kenner is, maar niet echt een fan, en mocht hij dat desondanks toch zijn, dan is hij niet precies genoeg en zeker bij een boek voor Zappanaten is dat een eerste vereiste. Neem je dit alles op de koop toe, dan heb je met deze visuele documentaire een leuk boek in huis. Naast The Real Frank Zappa Book blijft het boek Viva Zappa! van Dominique Chevalier bij mij voorlopig nog altijd favoriet.
PROPHETIC ATTITUDE - Le Concert Impromptu & Bossini play Frank Zappa Bovengenoemd,
Frans blaaskwintet (fluit, hobo, klarinet, hoorn, fagot), onder supervisie van
Jean-Michel Bossini, heeft een 16-tal Zappa composities op CD uitgebracht.
Daaronder zijn 'klassiekers' als Twenty Small Cigars, Uncle Meat, King Kong,
maar ook minder voor de hand liggende werken als The Black Page, Outside Now
Again en Mr. Green Genes. Wat ik merkwaardig vind is dat er niets op staat van
Times Beach, een werk voor blaaskwintet. Te moeilijk? Volgens
de oerlelijke CD-cover mogen we het volgende verwachten: "It would be hard
to imagine a more respectful tribute - we travel through the world of Zappa via
slaps, pizzicati, sounds from reeds, tutti, soli, born on the wings of all sorts
of surprises - in the sounds, the rhythm, the humour, the classical touches...
Here is the creative energy of Rock in the process of being transformed, snaking
sinuously and voluptuously across our landscape, thanks to the dynamic
inspiration of Le Concert Impromptu." Ondanks
deze wervende kreten vond ik in eerste instantie de CD wel erg veel en erg veel
van hetzelfde. Een blaaskwintet is nu eenmaal beperkt van klank, niet zo
agressief of dynamisch zonder het voor Zappamuziek bijna verplichte slagwerk
(iets dat ook het Meridian Arts Ensemble al ontdekt heeft). Ik was dan ook van
plan de CD terzijde te leggen als een minder geslaagd Zappa-avontuur. Toch... Na
vaker draaien, wellicht wat vertrouwder raken met de manier van vertolken
'ontdekte' ik toch heel wat dynamiek en humor. De diverse interacties tussen bv.
fagot en klarinet en het soms wel erg verbluffende fagotspel. Ik ben de laatste
tijd geneigd wat genuanceerder over de CD te denken en vind er toch wel heel erg
mooie vertolkingen op staan, bv. Uncle Meat, Peaches, Outside Now Agian en ook
wel The Black Page. Blijft staan dat het veel is. Ik kan me voorstellen dat het
leuker is een CD te maken met klassieke FZ-vertolkingen door diverse ensembles
en dito bezettingen. Volgens mij komt dat iedereen, maar vooral de muziek ten
goede. Suggesties: King Kong door percussie-ensemble, The Black Page door een
flink met doedelzakken toegeruste Schotse drumband of een Afrikaanse
slagwerkgroep, Twenty Small Cigars door strijksextet (strijkkwartet met 2
contrabassen), enz. Nog suggesties? Wat
Prophetic Attutide betreft: hou je een beetje van een wat rustiger uitgevoerde,
klassieke FZ, dan mag je deze niet missen. Ondanks de hoeveelheid (kwantiteit)
is er heel wat te genieten (kwaliteit), maar je moet er wel oren naar hebben.
Alle artikelen © Paul Lemmens, 1990-2002 / 2008 |
