|
You Can't
Do That On Stage Anymore,
Vol. 4 |
||
 |
Niet rood, maar blauw; een week van tevoren voelde ik dat al aankomen. Waar zijn FZ's liner notes? Die leuke commentator langs de zijlijn? Ik mis dat wel, dat luchtige gebabbel, want dat plaatst sommige nummers in een heel ander stagelight. Vol. 4 is hoofdzakelijk meer van hetzelfde: the best of FZ in swingend 1984 jasje. Desondanks is het een smakelijke taart met verrassende vulling. Heel mooi b.v. is de wah-wah solo in Montana, net als de Evil Prince. De solo van Shepp? Let's move to King Kong! En dan die Vinnie, de chocoladesaus over de taart. Absoluut hoogtepunt zijn de Filthy Torture Habits; de slagroom als je wilt. Poeh hei! Voor cd.2 geldt hetzelfde intro als no. 1, alhoewel Stevie's gitaaruitspattingen er best mogen wezen. Echt leuk wordt het met Tiny Sick Tears en aansluitende nummers. Carolina had niet gehoeven, maar de doo-wop medley is toch wel 'swell'. Door de samenstelling ligt Vol. 4 meer in het verlengde van Vol. 1 en is daardoor gemakkelijker te verteren. Now lets eat. | |
|
You Can't
Do That On Stage Anymore, Vol. 5 |
||
 |
Vol.5 in de reeks zou wat mij betreft net zo goed Vol.2
kunnen zijn; het is in ieder geval meer de stijl die ik na Vol.1 verwacht had.
De grootste verrassing is disc 1. Disc 2 is leuk, goed, prachtig, mooi; Dead
Girls mét L. Shankar is mooier. Typerend is het verschil tussen beide discs: 1
laat heel wat gein en spontaniteit horen, terwijl met name dat laatste op disc 2
ontbreekt. Iets teveel ervan maakt zelfs een voortijdig eind aan het concert. De
'82-band zal best beter spelen, maar de sixties Mothers boeien mij door het
onverwachte meer. Zo'n openingszin als "The Kids Are Freaking Out"
speelt ook al dagen door mijn nostalgische hoofd. Naast schitterend vocaal werk
van Lowell George (en toch nooit een fan geweest van Little Feat), prachtige
'ouderwetse' gitaarsolo's (lekker langzaam en meeslepend) en veel gegein/l - met
als topper German Lunch met Lowell Fritz als corrupte douane-beambte - horen we
prachtige arrangementen van allerlei oude en nieuwe nummers, waarvan sommigen
als rode draad (zijn gaan) fungeren, bv. het Piano/Drum-duet en Return of the
Hunch-Back Duke. Kortom, een 'protest rhythm & bluesgroup' met (historische)
toekomst, of, om met Ray Collins mee te hijgen 'More, more, more'! |
|
|
You Can't
Do That On Stage Anymore, Vol. 6 |
||
 |
Ook
Vol. 6 komt, wat mij betreft, in aanmerking als Vol.
2 (dat wordt dringen). Qua opbouw lijkt Vol. 6 het meest op nummer 1 en vormt
daarmee een uitstekende afsluiter die de YCDTOSA-cirkel rond maakt. Moois
genoeg; blij ben ik met de Poodle Lecture, Magic Fingers, Thirteen, (gekke)
Lisa's Life Story, Black Napkins (ik kan er niets aan doen, maar deze uitvoering
is prachtig, waarom niet op New York?) en de swingende 1992-zomerhit 'Take Your
Clothes of When You Dance'. Af en toe zou je, gezien de bootleg-geluidskwaliteit
van sommige tracks, denken dat Zappa nu door zijn tape-voorraad heen is, echter
schijn bedriegt, want het bijgeleverde boekje met 'The Zappa Collection' maakt
met nummer en al melding van nog meer oud werk. Dus toch! Gelukkig is Vol. 6,
zei het spaarzaam, voorzien van liner-notes. Leuke verrassingen trouwens bij de
bands als L. Shankar in een sublieme hoofdrol, Bianca Odin, Lisa Popeil en The
Turtles. Een waardig
afsluiter van de serie, alhoewel ik moet bekennen dat mijn voorkeur, zoals het
er nu uitziet, uitgaat naar Vol. 5 (gevolgd door Vol. 1 en 6). Jammer dat de
serie nu voorbij is, ik begon het net erg leuk te vinden. Is er niet meer? |
|
|
words/text 1995-2008 © Paul Lemmens |
|
 |
