Mr Zappa, I presume??

Eerder dan verschenen ZAPPA IN NEW YORK en BURNT WEENIE SANDWICH. Twee cd's die mij na aan het hart liggen en waar ik dan ook lang op gewacht heb. Beide cd's worden gedomineerd door percussie, wat mijn vriendin Ellen de opmerking ontlokte die nu dienst doet als kop voor deze recensie (dank). Hoeveel/weinig, verschillen ZINY, 1977, en BWS, 1969: de Conceptuele Continuïteit druipt er vanaf, maar wat een verschil in uitvoeringen. BWS, mooie, beleefde, haast ingetogen muziek en een lust voor het muzikale oor; ZINY, sprankelend, humoristisch en door de extra tracks beter dan ooit.


 

BURNT WEENIE SANDWICH klinkt na 22 jaar nog even subliem als toen: een doowop-broodje met als forse vulling prachtige, bijna kamer-, muziek. Sterke (ook akoestische!) gitaarpartijen van Zappa en wonderschoon pianospel van Ian Underwood. Met name het ABC (Ay-Be-Sea) is een klein juweeltje, waarvan het eindspel mijn neef Hans indertijd deed uitroepen: "Dit is nu Avant-Garde muziek!" Op de cd lopen Underwood's pianostukken bijna in elkaar over en vormen een brug naar The Little House I Used to Live In; een Winnie-the-Pooh achtige titel voor een stuk waarvan vooral de ritmes mij dagenlang door het hoofd spookten, met al die prachtige soli en een onwaarschijnlijke orgeluitsmijter van FZ zelf. Dat Don Preston en Jimmy Carl Black echt uit de gratie zijn blijkt door het weglaten/snijden van hun foto's. Jammer overigens dat het lp-boekje er niet bij zit, maar in dit geval is het vergeven, daar is de muziek te mooi voor.

1. WPLJ
2. Igor's Boogie, Phase One
3. Overture To A Holiday In Berlin
4. Theme From Burnt Weeny Sandwich
5. Igor's Boogie, Phase Two
6. Holiday In Berlin, Full-Blown
7. Aybe Sea
8. The Little House I Used To Live In
9. Valarie

ZAPPA IN NEW YORK geeft ons een rijke schat in een gelukkig mooi uitgevoerd doosje. Twee cd's lang uitbundige muziek van zeer hoog gehalte, met maar liefst 5,3 'nieuwe' (vergeleken met de modale lp-versie) nummers. Het 0,3 nummer is niet echt nieuw: de 'improvised dialog' in het openingsnummer Titties & Beer is nu toch helemaal verschenen, niet ingekort, zoals op de lp, en daarmee een ook beetje nieuw. Maar dan, wat een majestueuze ouverture in Cruisin' for Burgers, gevolgd door een schitterende gitaarsolo. De New York Slime is zo goed dat alle andere versies erbij verbleken. Pound en Punky klinken geweldig, al is de verrassing van Punky, na verschijnen van de Baby Snakes cd, een beetje weg, maar voor Terry Bozzio is op de hele cd al een glansrol weggelegd, so what the hey! Zelfs tegen de prachtige 4e (5e?; ik weet het even niet meer) versie van Torture kan ik geen bezwaar maken. Wat mij het meest opvalt is hoe goed ZINY klinkt: veel en veel helderder als de toch niet bepaald slecht klinkende lp's, waardoor alle partijen veel beter overkomen. De percussie is met de nieuwe mix naar voren gehaald en nog prominenter aanwezig. Ook de continuiteit van de cd is vloeiender dan die van de lp, daar was zowiezo al in geknipt, maar deze volgorde 'past' een stuk beter. Op ZINY lijkt Zappa het evenwicht tussen gemakkelijke, 'moeilijke' muziek en humor gevonden te hebben. Een van de highlights uit zijn oeuvre. Overigens, zou Ruth die appel nu op hebben?

disc 1

1. Titties & Beer
2. Cruisin' For Burgers
3. I Promise Not To Come In Your Mouth
4. Punky's Whips
5. Honey, Don't You Want A Man Like Me?
6. The Illinois Enema Bandit

disc 2

1. I'm The Slime
2. Pound For A Brown
3. Manx Needs Women
4. The Black Page Drum Solo/Black Page #1
5. Big Leg Emma
6. Sofa
7. Black Page #2
8. The Torture Never Stops
9. The Purple Lagoon/Approximate

words/text 1995 - 2008 © Paul Lemmens