1. I Have Been in You
2. Flakes
3. Borken Hearts are for Assholes
4. I'm So
Cute
5. Jones Crusher
6. What Ever Happened to all the
Fun in the World
7. Rat Tomago
8. Wait a Minute
9.
Bobby Brown Goes Down
10. Rubber Shirt
11. The Sheik
Yerbouti Tango
12. Baby Snakes
13. Trying to Grow a
Chin
14. City of Tiny Lights
15. Dancin' Fool
16.
Jewish Princess
17. Wild Love
18. Yo' Mama
Originally released march 1979 |
Frank Zappa:
lead guitars, vocals
Adrian
Belew: rhythm guitar, vocals
Tommy
Mars: keyboards, vocals
Peter
Wolf: keyboards, butter
Patrick
O'Hearn: bass, vocals
Terry
Bozzio: drums
Ed Mann:
percussion, vocals
David Ocker:
clarinet on Wild Love
Davey
Moire: background vocals
Andre
Lewis: background vocals
Napoleon Murphy
Brock: background vocals
Randy Thornton: background
vocals
|
 |
Daar zaten we
dan in Ahoy in afwachting van wat komen ging, we
hadden alles verwacht, maar niet dit. De show die
avond bestond bijna alleen uit nummers van Sheik
Yerbouti, een plaat die we tot dan nog niet gezien
of gehoord hadden. Verbijsterd, opgewonden, tevreden
en verbaasd
verlieten we Ahoy en raakte ik nog spontaan aan de
slag als posterverkoper. Sheik Yerbouti zou een tijd
later uitkomen op een voor Zappa nieuw label (CBS) en was
de eerste na een te lange stilte. Dat Zappa ondertussen
gewoon verder gegaan was moesten wij hier maar raden
en dat de Sheik bij uitkomen al meer dan een jaar
oud was, wisten wij veel. In Ahoy hoorden we een
compleet nieuwe band en maakten we een nieuwe Zappa
mee; hij dirigeerde, zong en speelde alleen nog
gitaar bij solo's. Weinig show, maar een - lang -
concert, waarbij de nummers bijna zonder
uitzondering in elkaar overliepen. Punkmuziek was op
dat moment populair, net als disco en daar kwam
Zappa met de Sheik die beide muziekstijlen op de
korrel nam. De agressiviteit van punk zat duidelijk
in zijn muziek, net als de bijna achteloze eenvoud
van disco. De plaat, waarvan de titel afgeleid
leek van KC and the Sunshine Band's Shake Shake Your
Booty, klonk verrassend helder. Dat had te maken met
alweer een nieuwe geluidstechnische verbetering in het
opnameprocedé. Veel, heel veel, stukken waren
opgenomen in London, Hammersmith-Odeon in ' 77-' 78
en in de studio voorzien van overdubs, lots of
overdubs. Andere stukken waren in het kader van
xenochrony op/over andere stukken geplakt, de solo
van de een over een ritme van een ander, Rubber
Shirt is daar het beste voorbeeld van. De baspartij
is
van een stuk uit Goteborg, Zweden 1974 en is geplakt
over een tape met een muziekstuk uit de studio dat
daar al lag. De interactie vond nooit in het echt
plaats. Eenzelfde benadering was er voor Yo' Mama.
Eigenlijk is Sheik Yerbouti een live-album
en daar is niets mis mee, want live is het
muziekspel vaak spontaner en wat alerter. Veel
tracks gaan over Zappa's nieuwe spotpunt:
Amerikaanse seks en de hypocriete wijze waarmee er
wordt omgegaan. En passant schopt hij wat heilige
huisjes omver en krijgt hij een conservatieve Joodse
organisatie (B'nai B'rith) over zich vanwege de
Jewish Princess. Dat er nog meer religies een veeg
uit de pan krijgen valt die club niet op. De
dansende gek is Zappa zelf, na zijn val van het
podium is een been iets korter dan het andere,
vandaar. Bobby Brown doet het vooral goed in
Duitsland en Noorwegen, al zal dat niet zijn vanwege
de tekst. Meerdere teksten gaan over het bizarre
fenomeen dat in deze tijd in Amerika zijn kop
opsteekt; verklaren dat je homo bent om een betere
maatschappelijke positie te krijgen. Gitaargod Peter
Frampton krijgt er nog even van langs in de eerste
track. Later legde Zappa on stage uit dat hij het
niet begreep dat iemand dat kon zingen; te horen op You Can't Do That On Stage
Anymore, vol Sex (=6, nr. 17). Sheik Yerbouti is in
zekere - ruime - zin vergelijkbaar met Uncle Meat,
veel livewerk, intermezzi, instrumentale en
gecompliceerde stukken, afgewisseld met
sing-a-longs. Dat was tot nu niet meer op deze wijze gedaan,
maar zou wel vaker gaan gebeuren.
Nog altijd is Sheik Yerbouti een van mijn
favorieten, er staat eigenlijk geen zwak stuk op, alleen zijn sommigen nog beter (dank George
Orwell), bijvoorbeeld de oude plaatkant 4: Wild
Love, gevolgd door Yo' Mama. Rillingen!
Dan nog
dit: die Sheik aankleding? Indertijd, april 1979,
werd de Sjah van Perzië verdreven uit zijn land en
zocht opvang in de USA. Het nieuwe land, een
Islamitische republiek, werd Iran genoemd. De Sjah
kwam echter de VS niet in en kreeg uiteindelijk
asiel in Egypte. Wereldwijd was er ophef, reden voor
Zappa zichzelf in stijl te presenteren. |
|
|
