|
Do it again and do it some more...
In 1972 was er een klein feestje. Zappa kwam met een
soort bigband naar Nederland en gaf op nog zeven andere plekken
wereldwijd een Wazoo-concert. Daarna was het voorbij. Bij de fans bleef
dit project hangen als een van de meest op cd gewenste evenementen. Nu
is het dan zover, 35 jaar later. Gelukkig leven we nog en mogen het
meemaken. Hoe dan ook is het bijzonder. De band bestond voornamelijk uit
studiomuzikanten die eigenlijk nooit toeren. Misschien was het klein
aantal concerten, precies acht, de overweging waard. Er zijn bijzondere
verhalen over deze band, maar de essentie was dat de musici niet het
wilde leven van een rockband on tour bezigden, maar bijvoorbeeld
zaten te schaken of een boek te lezen. Geen groupies voor deze heren.
Zappa kondigt de band ook min of meer aan als een groep die echte muziek
speelt, geen show opvoert en muziek maakt waarbij je met je voet mee kan
tikken. Dat laatste moet hij met duivels genoegen hebben gezegd, zijn
muziek was immers zelden met de voet mee te tikken. De opkomst,
wereldwijd gezien, was gering. Zappa was het jaar daarvoor van het
podium gegooid (London), was zijn toenmalige band (met Mark en Howie)
kwijt, had geen hit-record en zat eigenlijk in een soort overgangsfase.
Het resultaat: Waka/Jawaka en The Grand Wazoo. Beide platen met veel
muziek, nauwelijks zang en ook nauwelijks ex-Mothers. Weinig mensen
hadden dus de behoefte deze 'vreemde' band te horen. Jammer, want het
was een bijzonder gelegenheidsproject en meer dan de moeite waard.
De opzet voor alle acht concerten was identiek: de te spelen
nummers, de volgorde daarvan en de toegiften. De cd die er nu is,
is van het laatste concert door deze band. De groep probeert, zoals FZ
het aankondigt, er een geweldige avond van te maken. Dat lukt ze aardig.
Er wordt uitstekend gespeeld, je kunt inderdaad met je voet mee tikken.
In de muziek hoor je dat dit echte professionals zijn, maar ook dat
sommige overgangen niet even vloeiend zijn. Het plezier lees je niet van
hun gezichten, maar is wel hoorbaar. De diverse soli zitten knap in
elkaar. Ian Underwood soleert op synthesizer, dat kennen we nog niet
echt van hem. Hij is daarin dwarser dan George Duke die soleert op de
lp's (daarop geen Underwood). Tony Duran en FZ zelf zijn op dreef
en dat geldt voor de meerderheid van de groep, maar met name voor de
houtblazers. Het geluid is niet heel geweldig, de bas zakt soms wat weg
en knalt er dan weer uit, maar ach. Who Cares Anyway?
Wat ik echt jammer vind (de zoveelste keer bij een FZ-cd) is dat dit
NIET het hele concert is. Waar is For Calvin? Waar is
Low-Budget Dog Meat (de medley)? Ze moeten dit volgens het stramien
gespeeld hebben, maar er staat niets over de mysterieuze verdwijning in
het boekje. Waarom nu weer? Er is plek genoeg op de cd's. Daarvoor is
zelfs de volgorde van de avond aangepast. Ik had ook nog wel een derde
cd willen beluisteren! HEt wordt ook weer een soort traditie: met
Zappa-cd's weet je het nooit.
Wel prima en uitstekend verzorgd is de hele verpakking.
Milieuvriendelijk papier, een schuifhoes, binnenhoes en boekje. Daarin
het hele verhaal (vijf pagina's op oogsterktetestformaat) van FZ over
deze band, de teksten van Greggary, foto's en het gescheurde kaartje van
Paul Berkholst(!). De voorkant van de hoes is prachtig, Zappa-Dali. Dan
weet je genoeg.
Ondanks het ontbreken van twee nummers het wachten beloond? Ja, ik
geniet voluit van deze Live/Wazoo. Of het iets is voor alle fans weet ik
niet. Misschien kan ik volstaan met de titel van de recensie in
muziekkrant Oor indertijd: Veel handjeklap, weinig publiek. Voor de
echte fans dan maar, of: Think it Over!
tekst © Paul, 2007
p.s. Na de serie korte concerten met The Grand Wazoo volgde bijna meteen
een tournee met The Petit Wazoo. Ook daarvan is materiaal op cd
verschenen:
klik op de afbeelding
Boston Music Hall, Boston,
MA September 24, 1972
Produced by
Gail
Zappa &
Joe
Travers
Vaultmeisterment by
Joe
Travers
Mastered by Doug Sax and Robert Hadley at The Mastering Lab
Future History by
FZ,
1972
Insider Bried by
Malcolm McNab, 2007
Cover Art "Mundo Invisible" (oil on canvas, 60" x 72") by
Christopher Mark Brennan,
2003
Art Direction/Concept & Text by
Gail
Zappa
Rendermen & Layout Design by Michael Mesker |
The band:
FZ:
guitar and white stick with cork handle
Tony Duran: slide guitar
Ian Underwood: piano and synthesizer
Dave Parlato: bass
Jerry Kessler: electric cello
Jim Gordon: electric drums
Mike Altschul: piccolo, bass clarinet and other winds
Jay Migliori: flute, tenor sax and other winds
Earle Dumler: oboe, contrabass sarrusophone and other
winds
Ray Reed: clarinet, tenor sax and other winds
Charles Owens: soprano sax, alto sax and other winds
Joann McNab: bassoon
Malcolm McNab: trumpet in D
Sal Marquez: trumpet in Bb
Tom Malone: trumpet in Bb, also tuba
Glenn Ferris: trombone and euphonium
Kenny Shroyer: trombone and baritone horn
Bruce Fowler: trombone of the upper atmosphere
Tom Raney: vibes and electric percussion
Ruth Underwood: marimba and electric percussion
|
 |
|
uit het archief:
en dan deze:
salvador dali - 1940- marche aux
esclaves avec disparition dun buste de voltaire |
text / folder © Paul , 2007 /
foto cover © ZFT
|
