Lemme Take You to the Beach is een geweldige cd, zo een die je altijd al graag had willen hebben, maar je wist het alleen nog niet totdat je het ding in handen hebt. De cd is al enige tijd op de markt (2004!), maar nu pas to mij doorgedrongen. Alleen de voorkant was al voldoende om hier aandacht aan te besteden. Mystery Clues zat. Het is overigens geen echte Zappa cd, maar een surf-eerbetoon van een groot aantal personen. Het grootste deel is instrumentaal en heeft inderdaad te maken met surfmuziek. Country-surf. heavy-surf, jazz-surf. Het bestaat allemaal en het staat allemaal hierop.
De actie komt uit de koker van Alan Jenkins en is uitgebracht door Cordelia Records. Dat is een nogal vreemde maatschappij, want daar is ook een cd met 21 uitvoeringen van Burnt Weenie Sandwich alsmede een cd met 20 versies van The Idiot Bastard Son te koop. Overigens is ook David Bowie besurfd met een eigen surfplaat. Tsja... Maar bij mijn weten had Bowie niets met surf muziek, Zappa wel.
Zappa's affiniteit met surfmuziek begint al heel vroeg en is o.a. terug te vinden op de cd Cucamonga Years met prachtige nummers als Tijuana Surf (1963 - Hollywood Persuaders) en Heavies 1964 (- Rotations) Later brengt hij ons in de hoes van We're Only in in for the Money nog op de hoogte van een ander surfgeheim, namelijk het feit dat er een heel klein stukje niet zelf gecomponeerde surfmuziek op te vinden is en ja, dat kennen we al van de Rotations (het komt ook voor op Lumpy Gravy).

Wat is surfmuziek?
Surf muziek is rond 1961 (duurde tot ca. 1965) het simpele antwoord op de steeds complexer wordende muziek. He? Dat was toch in de jaren zeventig? Punk als antwoord op de symfonische muziek (o.a. dan). Maar natuurlijk, de geschiedenis herhaalt zich. Goed in 1961 duiken veel kids in hun garage (feit!) en oefenen daar de 'simpele' muziek. Dick Dale & the Deltones (Surfer's Choice uit 1962 was zijn eerste plaat en daarmee toonaangevend op surfgebied) en The Bell Airs spelen de staccato motieven op hun gitaren en scheppen zo de zonovergoten muziek van de branding; zonnig en zorgeloos. Wellicht wel de aller populairste ooit binnen dit genre waren The Beach Boys met hun prachtige muziek en meerstemmige vocalen. Maar de band zelf was niet helemaal zo zorgeloos en Brian Wilson was al helemaal niet zo simpel. Integendeel, zijn vergaande geluidscollage's  werden in de jaren zestig al niet meer begrepen, maar daar is beslist wel een andere site voor.

Terug naar deze cd. Alle uitvoeringen zijn zonder meer prachtig te noemen, Wil je een zorgeloze zomer disc, dan is dit er een die de hele zomer mee kan. The Way I see it Alan, precies zo begint de cd en wat volgt is een groot genieten. Stukken uit diverse periodes van Zappa's werk, bijna een soort best-of. King Kong springt er een beetje uit vanwege de jazzy kant en Lemme zelf is als enige een liedje met vocalen. De meest muzikanten zijn niet heel erg bekend, met uitzondering wellicht van Richard Stevie Moore. Maar we kennen wel iemand: bij Pollo Del Mar doet Ferenc Dobronyi op gitaar mee en die kennen we natuurlijk allemaal als de hoezenverbeteraar van de approved Ryko cd releases.

Veel ga ik er verder niet over vertellen. Kijk naar de titels denk aan zon, zee stranden, golven, liefde, dat is genoeg toch?

l