De in Amerika per fax en kredietkaart bestelde Memorial Tribute-cd is op de eerste plaats niet goedkoop te noemen, zeker niet als de postbode ook nog eens tweemaal belt namens de belasting. Dat is dan het nadeel van internet en als Zappanaat neem je dat én ook maar weer de financiële strop erbij. Maar dan, uit de zak vol stempels en stickers komt een digipack met snor van knuffelmateriaal. Een cd dus met hoge aaibaarheidsfactor? De foto van Apostrophe en het sik/snor-logo(tm) sieren de binnenzijde en dit alles is toepasselijk gehuld in begrafeniszwart. Het boekje erbij is aardig gebabbel van Dweezil over het hoe en waarom van deze cd. De Family Trust ziet hun held blijkbaar graag als gitarist. Toegegeven, de redenering klopt in die zin dat FZ vrijwel alleen emotioneel leek te worden tijdens zijn gitaarspel. Afgezien daarvan is het tribuut wat eenzijdig. Van de zeven stukken op deze cd hebben we er al drie en een aardig bluesje is zeker niet weg, maar de praktijk is anders: 1-3-6! Herkennen jullie dat? Mijn programma voor zo'n 30 minuten gitaarwerk. Maar dat is dan wel groots, meeslepend, prachtig, emotioneel en blah, blah, blah. FZ speelt FZ en laat er geen misverstanden over bestaan wie hij is. De rillingen lopen nog over mijn lijf. Bij het 1-3-6-programma blijkt plots wel hoe de nummers afgekapt worden, dat had FZ zelf wel beter gedaan (dat weet ik uit ervaring). Nu deze cd al enige tijd in huis is, moet ik constateren dat ik er verbazend vaak naar luister. Maar, Zappanaten zijn zeurkousen als het om hun held gaat. Ik vind dat er best meer muziek, gitaarsolo's of wat dan ook op had gemogen en ergens hoop ik ook dat de familie doorgaat met het exploiteren van de kelder. Ik (en vele anderen met mij) heb het al vaker gezegd: het maakt mij niet uit wie het uitbrengt áls het maar komt en er ook nog een beetje leuk uitziet. Het is inmiddels toch wel gemeengoed dat een Zappanaat liever elke maand 1 (elke week mag ook) nieuwe cd heeft dan 1 in het jaar. En, zucht, dat is iets dat ze bij Rykodisc ook nog steeds niet snappen, laten ze die muggezifterige marktpolitiek maar in hun Amerikaanse koelkasten stoppen en NU alle op de plank liggende cd's uitbrengen. Nee hoor, moeten we het eerst weer doen met twee (overbodige?) verzamelcd's. Ik word er zo langzamerhand een beetje boos over en van dit soort cd's nog emotioneel ook, daarom afrondend: dat FZ goed, mooi, enz. gitaar kon spelen wist ik al vanaf Freak Out. Deze cd bewijst dat eens te meer en is een aardig gebaar richting familie en als bijkomstigheid ons, de fans. Echter, uit het boekje citerend: "We Feel It's Our Duty" -dat is dan in ieder geval doorgekomen - en "(FZ) Music Is The Best". Als ze die twee basiselementen nu eens met elkaar zouden combineren? Wat zou er dan (kunnen) gebeuren?

words 1996 - 2008 © Paul Lemmens