GTO's

TELEVISION BABY

I'm a television baby
My father's a knob
And my mother's a tube.
When I'm sad
my horizontal skips
And my vertical dips
But when I'm glad my brightness meter
Shouts brightest.

Groupies. These girls, who devote their lives to pop music, feel they owe something personal to it. So they make the ultimate gesture of worship, human sacrifice. They offer their bodies to the music or its nearest personal representative, the pop musician. These girls are everywhere. It is one of the most amazingly beautiful products of sexual revolution.

- Life, 1968

Cynthia is a pudgy girl from Chicago who thinks she's ugly. She has an inferiority complex but she also has a fantasy about achieving sexual relations with all her pop heroes. So in spite of her inferiority complex, she manages to talk to them and go up to their hotel rooms and end up in bed. Well, these two girls meet each other over the phone and fall in love and then there's some letters and Miss Pamela hocks her most prized possession - her phonograph - to get to Chicago.

- Sun Magazine 1970

The GTO's; voor de een groupies, voor anderen vrouwen met een eigen stijl, wil en karakter. De GTO's worden allemaal aangesproken met miss.Een soort ere-naam die ze te danken hadden aan zanger Tiny Tim .
Miss Christine woonde in een commune in het huis van Carl Franzoni; een van de geestesvaders van de freakscene en ook de scene waarbij Zappa zich aansloot en andersom. Beiden hadden elkaar in de jaren zestig nodig om verder te komen. Franzoni woonde in het oude huis van Tom Mix, de bekende filmster. Nadat Franzoni vertrokken was werd Frank de nieuwe huurder van het huis. Christine bleef er wonen en werd door Frank en Gail aangenomen als kindermeisje voor Moon, hun pasgeboren dochter.Christine had een aantal speciale vriendinnen en nam die mee naar het huis. Zappa zag hoe bijzonder deze groep was en wilde er 'iets' mee doen. Dat was toen nog niet heel concreet. In ieder geval bijhouden in de vorm van een soort groupie-paper wat voor deze dames belangrijk was. Opmerkelijk was hun leefstijl en kleding en hun wens om het

muzikanten naar de zin te maken en vooral om ze seksueel te bevredigen. Soms leek het een jacht op een trofee. Met name Jimmy Page en Robert Plant van Led Zeppelin, de Stones en Jeff Beck was de absolute te bereiken top voor deze meiden. Ze deden er dan ook alles voor om in contact te komen met die muzikanten. Sommigen kregen er een goede band mee, maar vaak niet meer dan dat. Miss Pamela beschrijft dat uitgebreid in haar boek: I'm with the band. Een opmerkelijk en open boek. Het maakt de eigen leefstijl meer dan duidelijk en ook de zenuwachtigheid die toeslaat als een ster in de buurt een concert geeft.
Door hun afwijkende kledingstijl viel de groep sowieso al op. In die zin waren de meiden behoorlijk creatief en trokken ze zich weinig aan van heersende modenormen.

Zappa nodigde de groep in zjn huis uit om die creativiteit verder te ontwikkelen. In eerste instantie vormden ze een dansgroep onder de naam Laurel Canyon Ballet Company. Daarmee traden ze een tijdlang op tijdens concerten van The Mothers.
Na aanleiding van die concerten gaven de meiden aan zelf muziek te willen maken en Zappa bood aan een plaat met ze op te nemen. Net als zijn eigen opnames in die periode zou dat een soort documentaire moeten worden, waarin gesprekken afgewisseld zouden worden met muziekstukken. Zappa nam alles op, dus ook van de GTO's. Dat was de nieuwe naam. Zappa noemde de groep vaak anders, Girls Together Only, Girls Together Often, Girls Together Occasionally maar meestal als Girls Together Outrageously. Die laatste naam is blijven hangen. De GTO's bestonden uit Miss Pamela (die van het boek), Miss Sandra, Miss Cinderella, Miss Christine and Miss Mercy. Tijdelijk bij deze groep zaten Miss Lucy en Miss Sparky. Die Lucy zien we later weer terug, namelijk in 200 Motels.

Pop music brought it all together for me socially. It brought people together, it gave me friends.
- Groupies and other Girls - John Birks/Jerry Hopkins 1970

permanent damage
... is de titel van de plaat die Zappa met de misses maakte. De dames schreven alle stukken zelf, vaak autobiografisch van aard; Zappa zorgde voor de faciliteiten en vroeg enkele musici waaronder Ian Underwood, Don Preston, Roy Estrada, Jim Black. Zappa's huis was in die periode een soort open huis. Het is daarom niet verwonderlijk dat op deze plaat ook mensen als Jeff Beck, Rod Stewart en Nicky Hopkins meedoen. Zappa zelf doet ook nog even mee, op tamboerijn! De dames die meedoen op deze plaat zijn:

miss pamela (pamela ann miller later bekend als pamela des barres)
miss sandra (sandra leano)
miss cinderella (cynthia sue wells)
miss christine (christine frka)
miss mercy (mercy fontenot)
miss sparky (linda sue parker)

The record:

side one

the Eureka Springs Garbage Lady
Stuffed Bras
Who's Jim sox ?
Kansas and the BTO's
The Captain's Fat Theresa Shoes
Wouldn't it be Sad if There Were No Cones?
Do Me in Once and I'll be Sad, Do Me in Twice and I'll Know Better
The Moche Monster Review
TV Lives

side two

Rodney
I Have a Paintbrush in my Hand to Color a Triangle
Miss Christine's First Conversation with the Plaster Casters of Chicago
The Original GTO's
The Ghost Chained to the Past, Present and Future
Love on an Eleven Year Old Level
Miss Pamela's First Conversation with the Plaster Casters of Chicago
I'm in Love with the Ooo, Ooo Man

Zowel lp als cd zijn inmiddels collecters items. Muzikaal gezien valt het allemaal tegen, zet een willekeurige groep meiden bij elkaar en laat ze zingen, het resultaat is hetzelfde. Meer dan dat is de waarde van dit project een soort sociologische of cultureel antropologische. De meiden praten over zaken die voor hen van wezenlijk belang zijn, jongens natuurlijk, opgevulde bh's, liefde, etc. Ook interessant is de telefoon-conversatie met de Plaster Casters. Dat zijn twee meiden, ook een soort groupies, maar met een extra doel; het mannelijk geslachtsdeel, meestal in gezwollen toestand, in gips gieten en er vervolgens een model van maken. Ze waren erg trots op hun collectie, waaronder die van Jimi Hendrix.
Naast 'zang' laten de meiden ook een soort rap, rijm, horen, beetje in schoolmeidenstijl. Ook dat klinkt ann 2010 behoorlijk primitief zal ik maar zeggen. Echter het beeld van de tijdgeest en het speciale van juist deze meidengroep is boeiend. Het eerder genoemde boek is daarop een prima aanvulling.