|
WAAR ZIJN DE VONKEN?
In den beginne was er in het
omniversum een galactisch stelsel waarin èèn Noot, de Grote Noot, centraal
stond. Die Grote Noot pulseerde en vibreerde geweldig en spatte dan ook na
verloop van tijd uit elkaar in honderden Kleine Noten. Een daarvan was de
Zwarte
Noot. Deze bracht alom trillingen teweeg en men zag dat het goed was. Vanaf
zekere tijd aan het eind van de vorige eeuw werden die trillingen frequenter,
maar ook brutaler. Kort voor de eeuwwisseling maakte de Grote Oogster er daarom
een eind aan en verwees de Zwarte Noot naar de rand van het stelsel, waarop het
omniversum opnieuw verdeeld en beheerst moest worden. Een noot, de
Blauwe Noot,
produceerde als sinds 1939 de fijnste trillingen. Het is dan ook niet
verwonderlijk dat die Noot de Centrale Plek verwierf, waarop talrijke
gelijkgestemde Noten zich eromheen groepeerden. En de Zwarte Noot? Die bevond
zich in een Zwart Gat. Zo heel af en toe hoorde men, als de wind uit het westen
blies, een miniem trillinkje, maar niet meer dan dat en niet meer met de kracht
die de Zwarte Noot ooit bezat. En ook dat was goed, immers stilstand is
achteruitgang en bewegen is goed voor je.
Kortgeleden, eind augustus
2002 kwam er weer zo'n klein pulsje uit het Zwarte Gat. Het bleek nogal een
Wit
Pulsje te zijn...
KAAS?
Als eerste valt op de akelig witte hoes. Meteen goed voor een plek in de categorie lelijkste
ooit. Er lijkt niet heel veel moeite voor gedaan, al wordt er bij Zappa Dot Com
anders beweerd. Er staan bv. geen foto's van de band of zelfs Zappa himself in om maar iets op te
noemen. Wel wordt mij een kijkje gegund in het privé-album van de Zappa's.
Eerlijk gezegd: het interesseert mij niet. Dat geldt ook zo voor alle -
goedbedoelde - natuuropnamen. Prima, maar niet op deze manier. Dat krijg je als
je wereldwijd (n.b.!) nog geen 5000 klanten trekt. Anders waren al deze pagina's
gevuld met namen, namen en ... Over namen gesproken: er zijn veel landgenoten
bij, er zijn veel landgenoten niet bij, er zijn veel mannen bij en er zijn veel
mannen die Paul heetten bij.
Er staat opmerkelijk weinig informatie op de hoes, niet echt wat ik als
liefhebber gewend ben.
En ook nog dit: wat andere cd-maatschappijen wel kunnen laat de familie
na: binnenhoesjes. De cd's zijn er een tiental keer uitgevallen. Tip: ga naar
een PC-leverancier en vraag twee cd-rom hoesjes (gratis als je geluk hebt), knip het flapje eraf en stop alles weer
terug. Zo hoort het ZFT!
EIEREN?
De muziek. Ik schreef het hierboven al, na FZ's dood (eigenlijk al ervoor, maar
het is heftiger geworden erna) ben ik op zoek gegaan naar
andere wegen en beland in de Jazz en daar houd ik mij zoals het er nu naar
uithoort aan.
Zappa is bij mij aldus op een zijspoor beland en dat kon wel eens een doodlopend spoor
zijn (!) Hij heeft in mijn verleden genoeg prijzen verdiend, maar ik wordt er niet
meer zo warm van of desgewenst koud van als eerder. Een nieuwe/oude Sun Ra windt
mij meer op; ik noem maar iets.
Ik mis het elan en de intensiteit van Roxy. Neen, het is niet hetzelfde, maar
Napoleon Murphy Brock is op Roxy toch wel met meer inzet in de weer. Dat mis ik
ook bij Terry Bozzio, de cute-little-drummer-boy. Hij blijft hier erg op de
achtergrond in de maat hakken en laat niet zijn gewapende drumriffs horen, zoals hij dat wel deed op bijv. New
York. André Lewis is een goed begeleider, maar geen Eerst Solist. Ook hij blijft
erg in FZ's stramien en waagt zich jammer genoeg niet aan glibberige uitstapjes. Roy Estrada,
die wel, die schittert de hele OZ door. Luister eens goed naar hem; hij heeft in
Australië meer klasse dan op de oudere cd's. Roy is in Zappa-kringen altijd een beetje ondergewaardeerd
geweest, maar daar maakt hij nu definitief korte metten mee.
En FZ zelf? Die doet zijn best, maakt grapjes en soleert, maar doet dat vaker,
leuker, beter op andere cd's. Er is tot nu toe geen enkele solo die mij in het muzikale
hart heeft geraakt. Dus...
BOTER?
Deze cd, ook al is het een band in een bijzondere bezeting en in een periode die
nog niet veel op cd was uitgegeven, laat bij mij een overwegend matte indruk achter. Ooit
had ik een tape van dezelfde band, waarop met heel wat meer intensiteit gespeeld
werd; die tape was niet om aan te horen, maar de muziek wel. Kosten nog moeite
zijn gespaard om OZ op de markt te brengen en toch blijf ik met een wat
katerig gevoel zitten. Zelfs één heel nieuwe song, Kaiser Rolls, doet mij
niets. Eerder als er een nieuwe FZ uit kwam maakte dat altijd
zoveel bij mij los dat ik spontaan allerlei andere Zappa-cd's ging draaien. Dat
is nu niet gebeurd. Eerder ook draaide ik een nieuwe FZ dagelijks en ook dat is
niet gebeurd; mijn nieuwe jazz-cd's vond ik spannender. Nu zit ik met de
gebakken vragen: word ik nu oud(er) of is
het toch de muziek zelf? Ik vrees het laatste en dan begin ik toch ook
langzamerhand te denken dat Zappa achteraf gelijk gaat krijgen om dit en ander
werk in de kelder te laten liggen...
Paul Lemmens © 2002
|
Oh no
man! Kangaroos!
Twee jaar geleden
beschreef ik FZ:OZ (zie kolom links) in een redelijk negatieve
bewoordingen. De reden hiervoor was vermoedelijk een overdosis FZ.
En - zoals iedereen weet - bij een overdosis zie of hoor je de
dingen niet meer helder. Nu, met het uitkomen van Imaginary
Diseases, vind ik het nodig om OZ opnieuw te bespreken. OZ staat
veel vaker op dan ik indertijd zou vermoeden en ik geniet er dus ook
meer van dan ik ooit gedacht had.
De vonken, die blijkbaar toen even kwijt waren, zijn er wel
degelijk. Luister maar naar de vele uitstekende gitaarsolo's zoals
bv. Filthy Habits, Black Napkins, Chunga's Revenge, Zoot Allures en
dan heb ik het nog niet over de kortere soli tussendoor. Een andere
opmerkelijke rol is er voor Terry Bozzio. Het gehak(t) is er
inderdaad, maar wat er ook is zijn de vele varianten, de extra's, de
soeplesse en de juist zo sterke kant van Terry: het 'opjagen' van
achter zijn drums. Vermoedelijk door mijn nieuwe
superhifiblablacd-speler hoor ik Roy Estrada nog duidelijker en ook
hier past zelfs nog meer lof. Nappie is in zijn element, maakt
grapjes, minder dan op Roxy, maar is toch duidelijk present;
misschien nu meer als de muzikant die hij eigenlijk is. De enige die
nog steeds niet zo opvalt is Andre Lewis. Hij is er wel, soms met
een prachtige solo, zoals op The Illinois Enema Bandit, maar zoals
eerder gezegd niet zó sterk op de
voorgrond als de andere keyboardspelers in FZ-bands.
Aan de hoes ben ik gewend geraakt; het is niet de mooiste, maar
ach... Nog steeds jammer vind ik dat er geen foto's van deze band
opstaan en blijkbaar negeer ik de familieberichten en let ik meer op
belangrijkere zaken.
Terugkomend op de vorige recensie moet ik nu dus melden dat FZ:OZ
met terugwerkende kracht een prima cd is die ik zonder enige twijfel
iedereen kan, misschien zelfs wel moet - aanraden.
Heb je de plaat net als ik toen aan de kant gezet dan is het nu ook
bij jou @home tijd voor een tweede kans! ENJOY!
Paul ©2006 |
