Na ongeveer 13 jaar zijn Warner Brother's stiefkind-crisis-lp's nu, onder voogdij van Zappa's kritisch oor, officieel uitgebracht. Zijn we blij? Voor een groot deel wel, maar blijft er als verwend kind altijd wat te mekkeren. Opvallend is het gebruik van de 'originele' hoezen van Gary Panter. Ik ben er inmiddels zo vertrouwd mee geraakt, dat nieuwe vreemd geweest zouden zijn. Wat opnieuw irriteert is het hardnekkige gebrek aan goede en relevante informatie. Meerdere (bekende) musici waren in de loop der jaren al bekend geworden, maar zelfs de officiële cd's laten niets los over de muzikanten op bv. Greggery of Orchestral Favorites (de Synclavier, alhoewel regelmatig present, bestond toen echt nog niet), niets over technici, studio's en noem maar op. Een gemiste kans, maar het gaat voor 99% om de muziek en die is prachtiger geworden. Het duo Zappa/Stone heeft hard gewerkt: nieuwe stukken muziek, zangpartijen en drums (nobody knows for sure who plays the drums).

STUDIO TAN: toevoegingen aan het meesterlijke Greggery en een nieuwe (?) begeleidingspartij bij een potentiële hit (althans bij mij thuis) Lemme(ns) Take You to the Beach. Redunzel werd RDNZL en nu RNDZL, Renudzel (worden die inlays wel eens nagelezen?). Zappa heeft de volgorde veranderd, waardoor de cd evenwichtiger is geworden.

De helaas altijd ondergewaardeerde ORCHESTRAL FAVORITES klinkt vertrouwd, maar veel transparanter. Hoogtepunt was/is de Duke met zijn statige gitaarsolo. Alleen al daarvoor is deze cd de moeite waard. De andere stukken zijn o.l.v. Kent Nagano beter uitgevoerd, maar hebben desalniettemin een eigen en authentieke charme.

De grootste verrassingen zitten in SLEEP DIRT. Zelfde nummers, andere drummer en Thana Harris die zingt. Dat laatste is even wennen, maar ze doet het met zeer veel gevoel en geeft juist die nummers die mij altijd onaf leken de nodige glans. Met enig puzzelen krijg je zo zelfs Hunchentoot compleet.

De drie lelijke eendjes zijn er duidelijk op vooruit gegaan; zo hadden ze eerder kunnen klinken. Ondanks de kreet 'Nomen Nescio', ben ik blij dat ze er zijn en draai ze met meer plezier dan voorheen.

words 1995 - 2008 © Paul Lemmens