| |
Don't say
goodbye
Hoe vaak ben ik er niet geweest, zomaar
op bezoek, met vakantie, of een weekend, maar vooral de zaterdagen waren
speciaal; 15 km fietsen door kleine dorpjes en gehuchten, over nog stille,
onverharde veldwegen en wegen waarbij je je afvroeg of er behalve de bewoners
van er langs gelegen boerderijen ooit iemand kwam. En altijd weer, waar vandaan
je ook kwam, doemde na zo'n 12 km de watertoren van het dorp op. Een dorp was en
is het, ondanks allerlei aanpassingen. De tijd lijkt er langzamer voorbij te
gaan, boeren trekken net als jaren tevoor met hun tractors naar het land en 's
zondags heerst er behalve de geluiden van de verplichte kerkgang in de morgen de
zo typische landerige stilte. Aan de Hoofdstraat staat het huis dat ik net zo
goed ken als dat van mijn ouders. De helft van mijn leven was ik er, zo lijkt
het nu. Geheel in stijl met de omgeving was het ontbreken van een
televisietoestel, maar daarvoor in de plaats waren er wel twee radio's: een in
de woonkamer, waar we bijna nooit kwamen, en een in de keuken, die die functie
verre ontsteeg. Vroeger stond de kamerradio tussen twee ramen in, waarvan de
gordijnen 's zomers vanwege de warmte bijna altijd dicht waren. Op die
schitterende oude buizenradio met zijn forse luidspreker stond een echte Dual,
met het onvergetelijke opschrift: stereo pick-up. Maar liefst vier verschillende
toerentallen konden gekozen worden, maar behalve voor wat gekke
geluidsexperimenten kwam de knop nooit van 33 1/3 af. De verbinding naar de
radio werd gemaakt met een enkel bananestekkertje en zorgde aldus voor een
perfect mono-geluid. Is het daarom zo verwonderlijk dat ik zo ondersteboven was
van die nieuwe lp die mijn neef gekocht had: weemoedige liefdesliedjes,
hartverscheurend mooi gezongen in doo-wop-stijl met de typische falsetten en
gesteund door kreunende bassen, droevige tenorsaxen, prachtige ritmes en een
koude-rillingen veroorzakende gitaarsolo aan het eind van het laatste nummer.
Deze ode aan de muziek van de jaren 50 zou waarschijnlijk nergens anders zo goed
tot zijn recht zijn gekomen als juist hier. Telkens als ik deze muziek nu hoor
beleef ik haar even opnieuw zoals toen. Frank Zappa moet het al geweten hebben,
want schreef hij niet in de binnenhoes van Cruisin' with Ruben and the Jets:
"Deze plaat is gemaakt door oude mannen die mompelen over die goede oude
tijd. Over tien jaar doe jij dat met jouw vrienden ook."
|
