Eindelijk! We hebben er een FZ-cd bij! Na al die vage opgravingen en VAULTernative Releases is er nu op nota bene ZAPPA Records(!) een ouderwets goede cd. Geen kwekplekken, maar volledig instrumentaal met nadruk op gitaarsoli. Bizar in dit verband is dat GZ in de bijsluiter meldt dat het de wens van de fans is dat deze cd er is. Nou, volgens mij moet ze dan maar wat vaker naar die fans luisteren, want hààr voorkeuren zijn eigenlijk alleen door haarzelf te begrijpen.  Op Imaginary Diseases staan 'slechts' 7 nummers, gemiddeld zo'n tien minuten lang. De cd opent met Oddients; een warming-up kakofonie met audience participation om vervolgens over te gaan in Rollo. De opening daarvan doet met een hobosolo (Dumler?) behoorlijk klassiek aan, maar gaat vrij snel over in bekende Zappa-stijl; staccato stukken, tempowisselingen en schurende melodieën. Been to Kansas City (uitgevoerd in a-mineur) is gebaseerd op een blues (ja, in a-mineur) met dus uitgebreide mogelijkheden voor lekkere solo's. Die zijn er dan ook: Malcolm McNabb opent met trompetsolo, gevolgd door een gitaarsolo van Tony Duran (met dat typische geknepen gitaargeluid van de Wazooperiode); een spetterende trombonesolo (vermoedelijk Fowler) en de afsluitende gitaarsolo is natuurlijk van FZ himself. Farther O'Blivion zou je de werktitel kunnen noemen voor een medley bestaande uit Greggery Peccary en The Bebop-Tango. Na het GP-thema laat Tom Malone horen dat je op tuba best een prima solo kan weggeven. Het nummer volgt met een thematische herhaling, een trombonesolo en de afsluiting wordt ditmaal verzorgd middels een geweldige drumsolo, waarin Jim Gordon laat horen tot de categorie echte FZ-drummers te behoren. D.C. Boogie begint met een mysterieus, oosters aandoende gitaarsolo van FZ. Het hele nummer ademt de sfeer van Apostrophe', maar is veel beter. Halverwege mag het publiek democratisch stemmen over het eind van het nummer: de keus kan onder andere gemaakt worden uit: ballad, boogie, mars of polka. Boogie wint en wordt bijna in het Roll Over Lay Down-thema (van Status Quo) uitgevoerd middels een gitaarsolo van Tony Duran en afgesloten door opnieuw een sterke gitaarsolo van FZ. Imaginary Diseases heeft een op Ms. Pinky (van Zoot Allures) gelijkend basisthema met een lange FZ-solo met daarin weer kenmerken van Excentrifugal Forz (van Apostrophe'). Ook het laatste nummer, Montreal, bestaat eigenlijk uit een lange, spetterende gitaarsolo.
Er is dus veel te genieten en de kwaliteit is hoog. Zappa noemde dit ooit zijn saaiste band, omdat de leden gingen schaken in plaats van stappen. In de muziek is daar niets van terug te vinden. De band die voornamelijk bestaat uit meer dan uitstekende sessiemuzikanten blijkt niet alleen onderlegd in het spelen van de Zappeske thema's, maar kan ook nog eens prima soleren.
Het is voor het eerst sinds erg lange tijd dat ik een Zappa-cd dagelijks draai. Dat is tegenwoordig bijzonder. De net hiervoor verschenen cd Xmasage is door deze cd helemaal uit het zicht verdwenen.
Leuk om te lezen zijn de liner-notes van Steve Vai. Jammer genoeg ontbreekt het ook bij deze cd aan detailinformatie: o.a. wie speelt welke solo's. Opmerkelijk ook is het gebrek aan goede foto's; de foto's die nu op de kartonnen hoes staan lijken uit een enigszins verwaarloosd archief te komen. Dat is echter bijzaak; hoofdzaak is in alle opzichten uitstekende cd. Hoezo denkbeeldige ziekten; het is een virale infectie!

Opnieuw present in de binnenhoes:

"the Present Day Composer
Refuses to die"

© tekst 02.02.2006 Paul Lemmens
© pictures: ZFAMILY 2006