|
|||
|
De tijd, wachtend op Civilization Phase
III, Zappa's laatste, grote werkstuk, kun je volgens mij niet beter doorbrengen
dan met Apocrypha; een zeer bijzondere 4cd-bootleg. Alles aan dit product is
mooi, doordacht en goed uitgevoerd, zelfs de naam: Apocrypha komt uit het
Grieks-Latijn 'Apocryphus' en betekent 'verborgen' of ook wel 'van duistere
oorsprong'. Prachtig toch? Dit duistere product, voor een naar
bootleg-maatstaven zéér acceptabele prijs, zou je vervolgens alleen al voor de
prachtige verpakking kunnen kopen: een mooi uitgevoerd digipack-omslag met
daarin een 40 pagina's tellend, kleur- en fotorijk boekwerk, met een uniek
interview met FZ, waar vooral veel en diep gesproken wordt over de diverse
concepten achter Zappa's conceptual-continuity theorie. En dan zijn er ook nog
61 tracks te beluisteren, waarvan vele voor mij onbekend zijn. Nu kan ik me voorstellen dat de
doorgewinterde bootlegfanaat zijn/haar schouders ophaalt bij al deze voor
hem/haar allang bekende muziek, maar voor mij ligt dat iets anders, omdat
Apocrypha zowat de eerste bootleg is die ik koop (na The Jelly en - ja hoor -
The Ark). Mijn redenen om bootlegs (boot+leg=stinkfoot) niet te kopen, zijn,
afgezien van de vaak artiestonterende praktijken, het illustere gedrag van de
winstwoekeraars (zich meestal duidelijk manifesterend tijdens Zappadagen en ook
zeer regelmatig in BP) en de doorgaans miserabele geluidskwaliteit van
betreffende lp/cd's. Maar na het lezen van de twee hoera-verhalen van Piet en
John in de vorige BP had ik zoiets van 'laat ik in ieder geval de al als 'the
best of the boots' genomineerde boot kopen, dan ben ik in één klap klaar. Door
's lands eigen Zappadealer, Finyl Vinyl, is dat uiteindelijk ook gelukt. En, het
moet gezegd, ik ben er net zo blij mee als een legale Zapparelease! Omdat ik eigenlijk weinig bootlegs heb of
ken, behalve dan de omschrijvingen van tracks uit Black Page of The
Torture-boeken, is Apocrypha voor mij zoiets als een tijdreis langs en door de
duistere gebieden van Zappa's werk. Natuurlijk zijn er muziekstukken die ik al
eens gehoord heb, maar door ze in het 30-jarig retrospectief te plaatsen is het
net of de puzzle die Zappa soms van zijn werk maakt plotseling voor een groot
deel verder afgemaakt kan worden. Dat wordt in de hand gewerkt door van bekende
songs andere, vaak premature versies op deze cd's te zetten. Gekoppeld aan het
historisch perspectief is dat ook het sterkste punt van Apocrypha; beter dan
welke andere bootleg van welk optreden of samengeraapte tracks is Apocrypha
de som der delen, waardoor elke track een volgende versterkt. De hardcore
bootfans zullen wellicht van alles missen (Dead Girls met Van the Man had ik bv.
ook wel leuk gevonden), maar voor mij is dit product gewoon áf. Apocrypha heeft
als subtitel 'The Live Experience', maar die is toch enigszins misleidend, omdat
het bij veel stukken studiowerk betreft. Maar ach, zo belangrijk is dat niet,
essentiëler is dat elke cd in deze box leuke, boeiende en interessante
verrassingen biedt, ik kan zelfs niet zeggen dat ik een bepaalde voorkeur heb
voor een van de vier. Heel grappig vind ik Remington Electric Razor; prachtig
het overgrote deel, maar ik wil even noemen RDNZL/Inca Roads met de Wazoo-band,
die ik ook bij Zappa's YCDTOSA al zo gemist heb; bijna ontroerend is de
soundtrack van de film The World's Greatest Sinner, een van Zappa's eerste -
verlate - successen, waar al zoveel inzit van zijn latere uitingen; de
Beatles-medley zonder alle andere tracks die we toch al - beter - hadden en wat
bij mij altijd al favoriet is, de klassieke FZ met de complete uitvoering, van
het 21-delig werk Sinister Footwear met een duur van 26 minuten. Juist omdat ik vaak val over de
erbarmelijke geluidskwaliteit van boots in het algemeen (het predikaat
'uitstekend' is bij mij vaak nog
'slecht'), heb ik met enige vrees de cd's beluisterd. Gelukkig moet ik
constateren dat de mindere geluidskwaliteit, die er heus wel is, bij deze cd's
best te accepteren valt, iets dat volgens mij vooral komt doordat sommige
stukken echt oud zijn (vanaf 1958), wat sowieso inhoud dat het geluid naar
andere maatstaven gemeten moet worden en dat blijf je in deze overzichts-
'setting' steeds in het achterhoofd houden, waardoor 'slechter' klinkende
stukken gemakkelijker geaccepteerd worden, maar er zijn ook stukken die gewoon
goed klinken. De conclusie: voor mij is Apocrypha
inderdaad de essentiële bootleg, die door de keus voor de diverse stukken vaak
nog interessanter is dan de YCDTOSA-serie en voorlopig een zeer goede voorloper
van dat wat - volgens welingelichte bronnen - The Lost Episodes zou kunnen gaan
worden (die soms overlapt met Apocrypha). Apocrypha is een item, waarvan ik, als
geen-voorstander-van-bootlegs, zeg dat élke Zappanaat het in huis moet hebben.
Zegt dat genoeg? Hierbij moet ik wel gelijk bekennen dat ik ondanks mijn
hoera-verhaal toch niet de neiging heb
om meer boots te kopen. Maar wie weet, wellicht dat enthousiastelingen als John,
Piet, Nick of Leo me met een ander mooi product nog een keer van het tegendeel
kunnen overtuigen. |
|||
|
tracks |
what is so special? | ||
|
Lancaster 1958 with Captain Beefheart Lancaster 1958 with Captain Beefheart Pal Studio, Cucamonga, 1963, original version Pal Studio, Cucamonga, 1963, with fuzz-bass By Baby Ray & the Ferns, 1962 Studio Z, Cucamonga, 1963 Studio Z, Cucamonga, 1963 Studio Z, Cucamonga, 1963 Broadside Bar, Pomona, 1964, pre Mothers Hollywood, 1965, pre Mothers Studio Z, 1964, pre Mothers Unknown location, 1965, first Mothers studio rehearsal 1967, from Uncle Meat sessions Unknown location, 1967, from Lumpy Gravy sessions 1967, recorded during We're Only in in for the Money BBC recording, 1968, London 1968, with Linda Ronstadt! 1968, Olympic Auditorium see 18: TT=world premiere of Little House I Used to Live In |
||
|
Unknown location, 1971 Unknown location, 1971 London, 1971 from Grand Wazoo sessions, 1972 from Grand Wazoo sessions, 1972 ??? from A Token of my Extreme-sessions, 1974 ??? from Saturday Night show, 1976 from Saturday Night show, 1976 featuring Mike Douglas band, date??? 1977 Palladium, NY, 1977 ???, 1977 Poughkeepsie, NY, 1978 |
||
|
Stonybrook, NY,, 1978 ???, 1980 ??? studiorehearsal, 1978 studiorehearsal, 1978 studiorehearsal, 1978 studiorehearsal, 1978 ???, 1980 The Ritz, NY, 1981 with Al DiMeola on guitar The Ritz, NY, 1981 with Al DiMeola on guitar The Ritz, NY, 1981 with Al DiMeola on guitar UMRK, 1971 ???, with Jonny 'Guitar' Watson Santa Monica, Ca, 1981 Springfield/Burlington, 1988 Springfield/Burlington, 1988 Springfield/Burlington, 1988 |
||
|
Pomona Valley Symphony Orchestra / Timothy Carey 1961 1966, from Lumpy Gravy sessions Boston, 1968 ???, 1967 UMRK, 1978 Berkely Symphony Orchestra / Kent Nagano, 1984 Berkely Symphony Orchestra / Kent Nagano, 1984 UMRK, 1986 UMRK, 1985 |
||
|
words-text 1994-2008© Paul Lemmens |
|||