Philly '76 viel op 30 december in de bus. Wat een manier om het oude jaar af te sluiten! De verpakking is er een als voorbeeld voor de brede school: geschiedenis  (Declaration of Independence), de bedreigde flora en fauna, een stuk aardrijkskunde als het gaat om de staten van Amerika (gaan we ze nu allemaal sparen? - hoeveel moeten we er nog dan?) en natuurlijk het bekende gezwets in de binnenhoes. Leuk is het verhaal van Bianca die laat weten hoe ze het spelen in de band ervaren heeft. Moeite met Zappa's teksten - aldus de bekende roddel - ? Ik merk en lees er niets van. Genoeg, het gaat natuurlijk om MUZIEK.
Philly laat zich samenvatten als een vooral erg soulfulle en funky FZ-cd. Met name de rol van bionic Bianca valt op; aangeefster van vele vocale intermezzi, mooi ondersteund door haar Fender Rhodes. Opvallend is haar grote stembeheersing. Dat geeft een nummer als Black Napkins een heel nieuwe - kippenvel -benadering. Sta eens even stil bij dit feit: als Philly op lp was uitgebracht was Black Napkins (bijna 19 minuten lang) één hele plaatkant! Het blijft een prachtig nummer en verveelt geen seconde. Ook prachtig is de uitvoering van You Didn't Try to Call Me (het enige echt oude nummer op deze cd) met opnieuw Bianca in een belangrijke vocale hoofdrol. Overigens net als What Kind of Girl dat echt anders klinkt als een echte vrouw (!) het zingt, al was het maar vanwege de tekst alleen. Al luisterend naar dit concert vind ik dat het vrouwelijke vocale element (en dan bedoel ik dat muzikaal) veel vaker in Zappa's totale werk toegepast had mogen worden, het geeft zijn muziek een nieuwe dimensie. Andere opvallende muzikale rollen zijn er voor het ritme-tandem; Patrick O'Hearn bast dit hele concert, zelf gestoord door stroomuitval,  fenomenaal, Terry Bozzio's drumwerk is niet alleen constant aanwezig, maar ook constant precies zoals het op dat moment past, van heel subtiel tot heel krachtig, dwingend bijna. Prachtig! Minst opvallend aanwezig is Eddy Jobson en dat had ik al eens eerder ontdekt. Een goede diender, maar met slechts een kleine viool-solo in Black Napkins toch niet echt voluit in de spotlights. Wel is hij goed in synthetische tussenwerpsels. Oudje Zappa, het is een erg jonge band om hem heen, heeft er duidelijk zin in, hij kletst er lekker op los richting publiek "What a nice shirt.."en laat een aantal inspirerende solo's horen. Natuurlijk komt de poedel, een populaire hond in deze periode, even langs, net als Chrissy, die hier overigens moet overgeven na het gebruik van verdovende middelen. City of Funky Lights is geweldig. Eigenlijk kan ik zo wel doorgaan, want Philly is gewoon een fantastische cd. Ik snap niet dat die niet veel eerder 'gewoon' uitgebracht is. Opvallend vind ik het grote gemak en in zekere zin de 'normale' logica waarmee de nummers in elkaar overlopen. Of ben ik nu dan eindelijk volleerd Zappanaat geworden?
We mogen dus zeker wel weer blij zijn met deze cd-actie, immers de 40jaar jubileum-actie is inmiddels ook doodgebloed, want anders hadden we nu al kunnen genieten van de originele Ruben & the Jets, toch?
Tot slot, en nu komt het jongens en meisjes, wat lezen we op het hoesje (dat overigens naar lp's ruikt, mmmmm): Zappa blijkt een speciale plank met door hem zelf geselecteerde master-tapes in zijn kelder te hebben en dit concert was door ook bij. Natuurlijk willen we nu allemaal weten wat daar nog meer staat en vooral waarom we dat nu pas horen en waarom Joe daar niet eens vaker naar kijkt/luistert en waarom dat niet....
We eindigen met een heuse meezinger, the Muffin Man. makkelijk want de gastheer vertelt wat de tekst is. Kopen en meezingen!