Het Ensemble Modern speelt Frank Zappa met hun tweede FZ-gerelateerde cd genaamd Greggary Peccary & Other Persuasions (GP&OP).  Het Ensemble in bijna dezelfde 'oude' bezetting gaat verder op de weg die ze met hun eerste project "The Yellow Shark" zijn ingeslagen. Er zijn echter verschillen. FZ heeft aan GP&OP niets bijgedragen en ik weet na talloze keren draaien nog steeds niet of dat goed is of niet. De eerste indruk van deze dure (immers klassiek en dat is duur) cd-rom (het is geen echte audiocd meer, maar dat is een heel ander verhaal) is die van een perfect spelend Ensemble. De muziek klinkt fantastisch en is heel wat beter dan het concert op 10 juni 2000 in het Concertgebouw. Weliswaar goed gespeeld toen, maar de akoestiek bleek niet geschikt voor de percussierijke muziek, de versterking en nog wat technische mankementen. Peter Eötvös is voor deze opname vervangen door ene Jonathan Stockhammer. De beide stemmen voor het titelstuk werden toen en worden nu verzorgd door Omar Ebrahim en David Moss. Beide heren doen dat uitstekend en misschien zelfs beter te verteren dan het origineel. Daar bedoel ik mee dat ik deze versie gemakkelijker beluister. De grappen die in GP zitten zijn niet echt aangepast of veranderd, dus alles klinkt vertrouwd. Dat geldt eigenlijk voor bijna alle stukken, zelfs zo dat ik mijzelf af en toe afvraag of ik nu toch niet stiekum naar een synclavier zit te luisteren. Er komen toch heel regelmatig elektronisch klinkende stukken langs. Ja, er wordt gebruik gemaakt van samples, omdat enkele stukken anders te moeilijk te spelen zijn. Eigenlijk maakt mij dat niet uit, dat deed FZ met overdubben en andere studiotricks. Hoogtepunt is wat mij betreft de versie van Peaches en Regalia (toegift van het concert). Ik vind het tussenstuk met hobo en harp erg vindingrijk en goed bij de sfeer van het nummer passen, zonder dat het afbreuk doet aan de intensiteit. Verder vind ik dit nu een voorbeeld van hoe meer nummers zouden moeten kunnen en gedaan zijn; hetzelfde, maar toch anders. En met name dat laatste is geheel in Zappa-idioom. Ik heb al eens eerder geschreven dat dat het moeilijkste is: het is eigenlijk nooit goed, maar met Peaches is het Ensemble, beter gezegd arrangeur Ali N. Askin, er in geslaagd een nummer zo te bewerken dat het nieuws is, binnen het Zappa-idioom blijft en vooral sprankelt. Hij verdient een prijs.
Gail Zappa verzorgt bij deze cd de liner notes en doet dat op haar eigen wijze, die niet de mijne is. Als ze informatief schrijft vind ik het goed, haar populistisch taalgebruik irriteert me, alsof je tegen kinderen praat, terwijl de gemiddelde fan toch al zeker rond de vijftig is. Is this the American way of life?
Overigens duikt de cd hier en daar al tweede hands op, dus sla je  slag, want het is een goede aanschaf.





© Paul Lemmens 2004

 1. Moggio
 2. What Will Rumi Do?
 3. Night School
 4. Revised Music for Low Budget Orchestra (ach...)
 5. The Beltway Bandits